André van der Veen

Lebowski

2011-08-03T10:18:00.011+02:00

Mijn betere helft zit in de huisjedelarij. Zo nu en dan komt er via een conculega aan de andere kant van de plas wel eens wat voorbij. Als je $2.295.000 op je spaarrekening hebt staan kun je mooi voor El Duderino spelen. Jammer dat er geen interieur foto's zijn. Ik ben benieuwd naar het kleed en of de tegels in het toilet wel zijn hersteld.

Kunst omdat het moet

2011-07-20T20:54:00.000+02:00

Het Haags Gemeentemuseum op een woensdagochtend in Juli.

And the wind cries ....

2011-07-17T22:25:00.001+02:00

Het Noorden heeft laat vakantie. De wind op het Zuiderstrand is er al klaar mee.

Van de schoonheid

2011-04-16T21:50:00.007+02:00

Vanavond op 3 The National. Ook mooi! Omdat vandaag de voorbereiding op de vieringen van de Via Dolorossa volgende week donderdag de nodige tijd in beslag nam even de kruisweg van Chicago.

Het evangelie volgens Lot

2011-04-16T11:02:00.005+02:00

Vanochtend onder het genot van Roosvicee en diversen; "Nou eh, toen Jezus werd geboren zat ie in een wagentje en toen had zijn vriend verklapt aan de soldaten dat ie Jezus had gevonden. En toen gingen ze Jezus doodschieten en werd ie aan een kruis gehangen en daarna in een graf gestopt. In een soort tunnel. Toen gingen de vrienden van Jezus op bezoek en toen was het graf niet meer dicht. Jezus kon vast wel toveren. Dit is het hele verhaal. Ongelogen echt waar."

Ik zeg niks meer aan doen.

Locatie

2011-02-06T22:43:00.007+01:00

Beeld van je eigen kroost beoordelen riekt naar tunnelvisie.

I don't like the truth

2011-01-06T20:52:00.015+01:00

Half twaalf. Ik moet nodig naar bed, maar doe nog een rondje langs de televisie velden. Ik blijf steken bij bovenstaand beeld en voordat ik er erg in heb zit ik gebiologeerd te kijken naar de documentaire You Don't Like the Truth: 4 Days Inside Guantánamo en vergeet de slaap.

De waarheid is niet leuk, zeker als je geconfronteerd wordt met de situatie waarin Omar Ahmed Khadr is beland. Khadr is een inmiddels 24-jarige Canadees die in oktober 2010, in ruil voor een schuldbekentenis, acht jaar gevangenisstraf kreeg in plaats van levenslang, en zijn straf uitzit in isolatie op Guantánamo Bay. Uit zeven uur ondervraging op Guantánamo Bay is een documentaire over Omar gemaakt die mij niet onberoerd laat.

In hoeverre Omar Ahmed Khadr schuldig was toen hij in 2002 op 16 jarige leeftijd werd opgepakt doet er niet toe. Feit blijft dat hij op onmenselijke wijze werd behandeld door de Amerikanen tijdens zijn gevangenschap. Zijn thuisland Canada bleef op momenten dat het er op aankwam behoorlijk in gebreke.

"How can I, as a cold son of a bitch, have more compassion than their own people?” zegt een Amerikaanse ondervrager en soldaat die ruiterlijk toegeeft dat ook zijn handelen in 2002 werd gevoed door haat over de aanslagen op 9/11. Als hij kijkt naar de beelden van de ondervraging van Omar Ahmed Khadr weet hij te melden dat hij ook geen lieverdje is als het gaat om ondervragingstechnieken, "But he is just a kid". De grenzen van het toelaatbare om informatie te krijgen zoek je bij zo iemand niet op. Hij zat in het verkeerde kamp, maar dat kun je zo'n kind niet aanrekenen.

Het werd half één en toen vanochtend mijn lokaal was gevuld met 15 en 16 jarigen gonsden beelden en uitspraken nog door mijn hoofd. Guantánamo Bay is geen kinderspel. Waar blijven de beloftes om te sluiten.

Verbluffend niet leuk.

Vinex

2011-01-01T21:54:00.004+01:00

Deze lichtvoetige zwaarmoedigheid in een buitenwijk staat vandaag op nummer 1 in mijn lijst van vorig jaar. Voor morgen weet ik het nog niet. Misschien wel The National.

v/d Veen(stra) flyer

2010-12-19T21:57:00.007+01:00

Ik ben groot geworden met namen als Jack de Heer en Larry van Wieren. Hollandse Canadezen of Canadese Hollanders, wat u wilt. Als kind werd ik door mijn vader meegenomen naar Thialf om Neerlands trots op ijshockey gebied te kunnen zien spelen. De vader van één van mijn vaders collega's was uitbater van het horeca deel van dit Heerenveense ijspaleis en hulp bij wedstrijden van de Feenstra Flyers en grote schaatstoernooien was welkom. Dit gaf privileges en maakte ik als kind live kennis met face-off, puck, stick, icing, powerplay en Abe Lenstra.

Abe was op leeftijd en zat in een rolstoel met kleed over de benen op een vaste stek aan de rand van de boarding de Flyers aan te moedigen. Ik heb hem een paar keer een drankje mogen brengen. De grootsheid van deze grootheid kon ik toen niet weten.

Vanmiddag werd Job na een aantal rondjes schaatsen op de lokale kunstkerstijsbaan een ijshockey stick in de schoot geworpen. Aandoenlijk werd er door kleine mannetjes achter een puck aan 'geschaatst'. Klein, maar groots.

Captain, my captain

2010-12-18T09:31:00.012+01:00

'Gecondoleerd' hoor ik aan de andere kant van de lijn. Het is Frank die kond doet dat Don van Vliet a.k.a. Captain Beefheart is overleden. Multipele sclerose deed hem gisteren op 69 jarige leeftijd de das om.

Beefheart speelde geen noten, hij kneedde ze. Als je als luisteraar dacht hem te kunnen volgen was hij al een afslag verder. Vaak vonden mensen zijn muziek te modern voor tijd en plaats. Onnavolgbaar.

Dachau blues those poor jews
Dachau blues those poor jews
Down in Dachau blues, down in Dachau blues
Still cryin' 'bout the burnin' back in world war two's
One mad man six million lose
Down in Dachau blues down in Dachau blues
Dachau blues, Dachau blues those poor jews
The world can't forget that misery
'n the young ones now beggin' the old ones please
t' stop bein' madmen
'fore they have t' tell their children
'bout the burnin' back in World War Three's
War One was balls 'n powder 'n blood 'n snow
War Two rained death 'n showers 'n skeletons
Danced 'n screamin' 'n dyin' in the ovens
Cough 'n smoke 'n dyin' by the dozens
Down in Dachau blues
Down in Dachau blues
Three little children with doves on their shoulders
Their eyes rolled back in ecstasy cryin'
Please old man stop this misery
They're countin' out the devil
With two fingers on their hands
Beggin' the Lord don't let the third one land
On World War Three
On World War Three

Tsja, niet echt het trefpunt van gezelligheid. Zet hier maar eens noten onder.

A Christmas Gift for You from Phil Spector moet maar even wachten.

4' 33''

2010-12-14T00:36:00.007+01:00

'Hum me a few bars' vroeg Zappa in Helsinki aan het publiek halverwege de jaren zeventig toen hij vroeg om verzoeknummers tijdens het 'audience participation' deel van zijn concert. Het bleef te lang stil en ad rem als altijd kwalificeerde hij deze stilte als een John Cage compositie.

Op weg van keuken naar hal riep ik richting wederhelft of ze John Cage aan het uitvoeren waren. Ik wist dat de tv stond aan, maar hoorde geen geluid. Met dank aan Zappa herkende ik zonder voorinformatie 4' 33'' van John Cage.

Volgende week maandag bij wintergasten schijnt er weer een uitvoering op de buis te zien te zijn. Een betere?

Grinderman

2010-10-31T12:15:00.001+01:00

Na een dag vol fysieke arbeid voor de zaak van mijn betere helft per pedes apostolorum op weg naar een treffen van mijn bralclub piept mijn mobiel. Of ik vanavond naar de Grinderman in de O'poort ga? Vriend Hans nodigt mij uit voor een concert dat niet in mijn systeem zit. Nick Cave met zijn hobbybandje in de stad hoe kan ik dat nou niet weten. Als de boomlange Australiër in je achtertuin concerteert kun je daar natuurlijk niet niet zijn.

Om klokslag half tien vindt de overdracht van kaarten plaats en is heer Cave al begonnen met zijn optreden. Het verschil met zijn Bad Seeds valt in de hal al op. Deze band klinkt compact, stompt en rockt. In de zaal oogt Cave voor zijn doen ontspannen en wordt de ene na de andere knieval richting publiek gemaakt.

Het pastorale geluid is bij het concept Grinderman niet of nauwelijks aanwezig of het moet zijn dat de 53 jarige Cave zich gedraagt als een hogepriester van de rock. Jonge bandjes kunnen nog een punt zuigen aan de tomeloze inzet en het klankdecorum dat de Grinderman laat zien en horen.

Grommend, brullend en huilend als een hongerige wolf baant Cave zich een weg door het concert en sluit waardig af met het ultieme prijsnummer Grinderman.

Ik heb nog een boekenbon. De titel is na vanavond bekend. Die andere 'Aanslag' heb ik al.

Dude

2010-09-29T20:59:00.011+02:00

Bij het betreden van de zaal schudt zanger Bad Blake zijn hoofd en mompelt iets in de trant van 'niet weer'. Het concert vindt plaats in een bowling centrum.

Ik kijk nog maar vijf minuten naar 'Crazy Heart' en deze film over countryzanger Blake, gespeeld door Jeff Bridges, doet geen enkele moeite mij niet te laten denken aan Jeff's meest definitieve rol ooit, die van 'Dude' in de 'Big Lebowski' van de broertjes Coen.

'Crazy Heart' is dun en zit boordevol cliché's, maar doet het er toe? Helemaal niet. De film kijkt lekker weg. Jeff Bridges is tenslotte altijd een feestje. Als country zanger gelauwerd met een Oscar, hij blijft 'His Royal Dudness'.

De makers van Guitar aficionado zijn het hier blijkbaar mee eens.

'The Dude abides'. Voor eens en voor altijd.

Annoying

2010-09-18T11:16:00.011+02:00

Het kan verkeren.

Na een week van meligheid met collega's H. en W. heb ik gisteren voor het eerst 'Annoying Orange' aan mijn kinderen laten zien. Voor de oudste een hit, voor de jongste duidelijk niet. Domme actie, want Job weet nu dat hij zijn tong half uit de mond moet steken en daarbij lawaai moet maken om situaties belachelijk te maken. Lot had moeite met het grote mes aan het einde van het filmpje. Zij meldt met overslaande stem dat zij dit filmpje niet weer wil zien en als Job zijn tong nog eens uitsteekt dan roept zij de neef van Job's vriend en klasgenoot Lars, die zit namelijk in het leger. Hij is de voor ons alleen uit verhalen bekende oorlogsneef. Irritant, want ridders zijn op dit moment de grens van onze opvoedkundige reikwijdte.

U begrijpt dat de vele vervolgfilmpjes van 'Annoying Orange' in huize van der Veen gewoon niet bestaan.

Ik stop met schrijven want Lot komt aangelopen en heeft een vermoeden van sinaasappel op het beeldscherm. Voor je er erg in hebt kan een simpele sinaasappel verworden tot een Princip, de man die de trekker overhaalde om Franz Ferdinand te vermoorden.

Fire walk with me

2010-09-05T22:57:00.006+02:00

Het einde van een mooie zondag. Ids, Jesse en Petra waren op bezoek. Samen naar het bos. Daar ontstond het idee om hout te sprokkelen. Het gesleep en gesjouw geeft dit als resultaat. Ben bang dat sprokkelen de komende weken een vast onderdeel van de wandelingen gaat worden. Als ze maar geen pyrofiel worden.

Gewetensstekker

2010-09-04T09:06:00.010+02:00

Bij de evangelicalen op t.v. verbazen de heren aan de gesprekstafel zich over Wilders. Hij wil garanties over het stemgedrag van CDA kamerleden. Dit wordt terecht niet geaccepteerd en Wilders trekt de stekker eruit.

Heb ik het mis. Wilders hecht toch aan onafhankelijkheid. Het geweten van Wilders speelt op 3 september 2004 dusdanig op dat hij wel uit de VVD moet stappen.

Ik denk dat Wilders binnenkort ook zeggenschap wil hebben over de formatie in België. Raakt ons Nederlanders ook. Hij vindt vast wel iets over positie van Vlaanderen t.o.v. Wallonië. Ik ben ook benieuwd wat hij volgende week in New York gaat zeggen als hij zijn geweten laat spreken over de bouw van een moskee.

Volgens Kant begint onze kennis met ervaring. Klink had afgelopen maand de zijne en kwam tot inzicht. Wilders heeft blijkbaar een Copernicaanse wending gemaakt. Hij is ridder geworden tegen de Verlichting.

Verbazing! Ik begin de stekker steeds beter te begrijpen.

Wellness

2010-08-30T23:20:00.007+02:00

Toen het Oosterpark nog als thuisbasis fungeerde voor de lokale FC werd ik begin nulties op een zondagmiddag door broer en vriend E. uitgenodigd voor een thuistreffen. De tegenstander weet ik niet meer. Broer en vriend waren lid van de club van ondernemers rond de FC. Aangekomen op het parkeerterrein voor de hoofdtribune, bestemd voor directie, spelers, staf en belangrijke entrepreneurs die de FC financieel steunen, wees E. mij op de gereserveerde parkeervakken voor een grote onderwijsinstelling uit de stad. E. vroeg mij als onderwijsman hoe het toch kan dat een school zich op dit niveau inlaat met de FC en zich gedraagt als een hoofdsponsor met dito privileges. Een antwoord kon ik op dat moment niet bedenken.

Afgelopen voetbalseizoen zat ik aan het eind van de competitie op de tribune van de FC in de Euroborg. Groningen speelde om des keizers baard tegen het Tilburgse Willem II, dat dapper probeerde degradatie af te wentelen. Vriend M. had om zijn bedrijf te promoten de middenstip gesponsord en langs het speelveld was gedurende de wedstrijd een aantal keren het logo van zijn bedrijf te zien. Het klinkt als een slechte sketch, maar M. zelf was er niet, hij was om met Wim de Bie als videokeizer te spreken 'naar het buitenland voor zakelijk'.

Mijn oplettende buurman geeft mij een duw als na het verschijnen van M’s bedrijfsnaam over de volle lengte van het veld de naam van een andere grote onderwijsinstelling uit de stad verschijnt. 'Maar goed dat M. dit niet ziet, hij betaalt veel eigen geld om te sponsoren.', was zijn commentaar. Ik had geen antwoord en een volle tribune is niet de plaats om een onderwijsinhoudelijke discussie te beginnen.

Een maand geleden zit ik op de bank te zappen en zie bij toeval het fragment boven deze tekst. De voorzitter van de grote onderwijsinstelling spreekt over zijn ambities om het zieltogende gebied rondom het stadion de Euroborg nieuw elan en esprit te geven. Mijn gedachten op dat moment zal ik u besparen. U begrijpt dat ik het niet helemaal meer begrijp.

In de week daarop krijg ik een exemplaar van het glossy magazine 'Entrepreneur' onder ogen. Op de cover siert een foto van dezelfde voorzitter van, naar ik inmiddels begrijp, meer dan enkel en alleen een grote onderwijsinstelling. In een uitgebreid interview wordt duidelijk dat hier een netwerker pur sang aan het woord is. De maatschappelijke betrokkenheid druipt van alle activiteiten af. Al lezende bekruipt mij het gevoel dat veel van die activiteiten in dienst staan van de bestuurder zelf. 'IJdelheid der ijdelheden, alles is ijdelheid.', staat er geschreven in de Schrift. De welhaast verontschuldigende toon bevestigt mijn achterdocht.

Volgens mij wordt er een categorische denkfout gemaakt als het succes van een onderwijsinstituut wordt afgemeten aan de hand van aanbod en diversiteit.

Het is geen geheim dat leerlingen uit het beroepsonderwijs te veel en te vaak vrij rondlopen. Lesuitval moet niet verward worden met werken aan zelfstandigheid. Natuurlijk moet een school een oefenplaats van de samenleving zijn. Natuurlijk moet een leerling voorbereid worden op zijn of haar toekomstige verantwoordelijkheden. Maar dat het in de grote mensenwereld ook zo werkt wordt te makkelijk als argument gebruikt om verantwoordelijkheden bij leerlingen neer te leggen. Dat leerlingen door de bomen het bos niet meer zien en afhaken is dan ook niet verwonderlijk. Als intensieve begeleiding (lees lessen) geen prioriteit meer krijgt is het oordeel dat de jeugd van tegenwoordig ongemotiveerd door het leven gaat op zin minst twijfelachtig.

Als je als schoolleider het begrip 'maatschappelijke betrokkenheid' maar vaak genoeg in de mond neemt gaat men vanzelf in de relevantie ervan geloven. Nieuwe opleidingen met een hip en chique karakter schieten als paddestoelen uit de grond. Geef er een maatschappelijke draai aan en je hebt de goegemeente voor je gewonnen. Hoe vaak blijkt niet dat programma’s van deze nieuwe opleidingen te dun zijn. Het oneerlijke is dat leerlingen een worst wordt voorgehouden die niet kan worden waargemaakt. Er wordt kunstmatig een economie binnen de economie gecreeerd. Zo kan ik ook ondernemer en lid van de Commerciele Club zijn. Je moet dan ook niet vreemd opkijken als echte entrepreneurs hun wenkbrauwen fronzen. In de wetenschap dat veel leerlingen doelloos rondlopen, klinkt de ambitie van het onderwijs om op een bedrijf te lijken wel heel cynisch. Samen enthousiast op weg naar niets. Abstracte grappen zijn over het algemeen niet de beste grappen.

Wees eerlijk. Als schoolleider ben je geen entrepreneur. Je verantwoordelijkheden liggen ergens anders. Je werkt met gemeenschapsgeld en je leerlingen zijn geen klanten.

Over wellness gesproken.

Tijden veranderen, maar ik moet denken aan die avond dat mijn oude heer laat thuis kwam van een kerkeraadsvergadering. Hier was de vraag aan de orde geweest of de koster op kosten van de kerk zijn horeca diploma moest halen. Dit gaf de mogelijkheid de kerk tevens te gebruiken voor bruiloften en partijen. Mijn vader vond dit terecht een onzalige gedachte.

Misschien is een auto met chauffeur een aardig idee?

Trein II

2010-07-26T22:42:00.002+02:00

Geen Nienoord of Madurodam, tijd voor het echte werk.

Trein

2010-07-26T18:50:00.006+02:00

Na mijn succesvolle bezoek aan Oud Eik en Duin van woensdagavond wil ik het er eigenlijk niet meer over hebben. De zomergast van gisteren had het er bij herhaling over. Ik zag o.a. Het carnaval der rouwenden van Boudewijn Büch voorbijkomen. En alsof de duvel er mee speelt las ik vanochtend in de krant zowaar een artikel over één van mijn favoriete fotografen, Paul Fusco.

Büch reageert in zijn column op de manier waarop in dit land werd omgegaan met de dood van Pim Fortuyn. "Het toejuichen van een rouwstoet – ik kan er niet mee leven. De politiek moet weer gaan leven, maar de dood dient dood te blijven. Stil, verdrietig en ongelooflijk doodstil. Ik wil de vogels weer horen fluiten op de begraafplaats. Ik wil het geknisper van boekettencellofaan, het zingen van hitparadeliederen en het scanderen van slogans niet meer horen. Ik wil dat de dood terugkeert naar wat zij behoort te zijn: gruwelijk, onbegrijpelijk en afschuwelijk." Dit was zijn slotalinea.

De dood is het stilste levenslied, met de nadruk op stil en niet op lied.

Paul Fusco maakte voor Magnum ooit een fotoverslag van de tocht naar huis van de vermoorde broer van de vermoorde president die bijna president werd. U begrijpt natuurlijk direct dat het hier om Robert Kennedy gaat. De kist met zijn ontzielde lichaam maakte indertijd een tocht van New York naar Washington per trein. Fusco fotografeerde de vele mensen die zich langs het spoor hadden opgesteld om de presidentskandidaat de laatste eer te bewijzen. Een deel van dit werk hangt deze zomer in het uitvaartmuseum in Amsterdam.

Het nodige kun je zeggen over het tijdsbeeld en sociale karakter van de foto's. Toen ik dit werk een aantal jaren geleden voor het eerst zag was ik geroerd door de kracht. Snapshots zijn het zeker niet. Hier is een fotograaf aan het werk die duidelijk boven de materie staat. Het onderwerp zelf niet in beeld onderstreept dit.

Moet ik deze zomer naar het uitvaartmuseum. Ik dacht het niet. Onder de titel RFK Funeral Train is dit werk ooit prachtig uitgegeven.

Thuis op de bank in stilte. Meer mijn idee.

Take Root

2010-07-26T18:23:00.010+02:00

Omdat het zo'n (G..)vergeten mooie band is. Over vier weken een film van deze Amerikaanse groep op het festival der Lage Landen. En niet te geloven een maand later in levende lijve op het podium van de O'poort in de Oetstad. Ik kan niet wachten.

Madurodam

2010-07-23T21:16:00.004+02:00

Zoals u ziet is het hier fantastisch. In den vreemde begin je thuis te waarderen. Voor de foto hebben we d'r zin in. Die bril! Die moet en zal opblijven.

Hope

2010-07-21T23:45:00.009+02:00

Nu Frank en Willemijn er niet zijn grijp ik mijn kans om vanavond kennis te maken met de buren. 's Middags mijn bezoek aangekondigd en keurig gevraagd of het goed was. 'Tot zonsondergang kan het altijd en wordt het later dan staat de kleine deur altijd open.' Ik kreeg zelfs een route en plattegrond. Hoewel Frank het er niet zo op heeft is mijn aandrang bij elk bezoek aan Den Haag erg groot. Eén keer zijn we samen op bezoek geweest. Was niet echt een doorslaand succes.

Het is flauw, ik geef het toe, maar begraafplaats Oud Eik en Duinen grenst bijna aan het huis van Frank en Willemijn. Een prachtig huis in de Vruchtenbuurt waar wij deze vakantie dankbaar gebruik van mogen maken. U begrijpt, de buren zijn voornamelijk dood. Angst voor roddel en achterklep is niet nodig.

Met hulp van de plattegrond kan ik eindelijk in alle rust de graven van een aantal bekende Nederlanders bezoeken. Vanwaar deze interesse? Laten we het maar houden op waarom wel Père-Lachaise in Parijs en niet één van Neerlands bekendste dodenakkers. De dood is tenslotte het stilste levenslied.

Wandelend tussen het graf van Abraham Kuyper en Willen Drees piept mijn mobiel. Een sms bericht van Frank en Willemijn uit het beloofde land met de mededeling dat ze dwalen door Hope in Arkansas.

Het begint te schemeren en begin mij in mijn eentje toch minder op m'n gemak te voelen.

God works in wondrous ways.

Paars+

2010-07-20T23:16:00.004+02:00

Vanmiddag à la Donner op de fiets naar het Binnenhof. Het ijs smaakte goed. Servetjes lozen, vergeet het maar. 'In verband met de veiligheid staan hier geen prullenbakken.' Leg dat een kind maar eens uit.

We liepen langs de ingang van de Eerste Kamer, het Torentje en de entree van de Tweede Kamer. Hier stond een Mercedes met chauffeur klaar om een bewindspersoon te vervoeren. Het bleek om Cohen te gaan. We stelden onze Job voor te wachten om zijn naamgenoot te kunnen zien. Geen interesse. Hij wilde op zoek naar de Derde kamer. Helaas die bestaat niet. Leg dat een kind maar eens uit.

Het nieuws van de dag is dat Paars+ het niet gaat worden.

Politiek. Leg dat maar eens uit.

Een dagje naar het strand

2010-07-20T21:12:00.011+02:00

Kijkduin. Zon, water en zand, een beproefde combinatie. Job en Lot hebben dan ook veel schik.

Langzaam neemt de waterlijn afstand van onze tijdelijke nederzetting. Een jongen neemt bezit van de ontstane ruimte en begint een gat te graven. In vergelijk met Job's eerdere graverij die ochtend blijft het water hier wel in staan. Job kijkt het met verbazing aan en begint na vijf minuten mee te graven. De jongen moet hier niet blij mee zijn. Door Job's hulp wordt het gat dat met mathematische precisie wordt gegraven zichtbaar geweld aangedaan. De jongen blijft wonder boven wonder geduldig en legt rustig uit dat hij de vorm graag wil behouden en als Job wil helpen hij volgens zijn plan moet graven. Job wordt het zich bewust en met het zweet op zijn voorhoofd neemt zijn taak gaandeweg de ochtend serieuzer en serieuzer.

Om één uur wordt de zon teveel. Tijd om te vertrekken. Job wordt gedwongen te stoppen. De afspraak om morgen elkaar weer te treffen en het gat te bekijken zorgt voor de aftocht.

Op weg naar de auto praat Job honderduit en weet te vertellen dat de jongen Thomas heet en al negen jaar oud is en dat hij op school wel eens wordt gepest vanwege zijn naam. Ze noemen hem dan Thomas de trein. 'Dat is niet leuk hé?'

Vloed had vannacht zijn werk gedaan, het gat was vanochtend onvindbaar. Job's nieuwe 'vriend' Thomas ook.

Geen probleem! Nando was vandaag de nieuwe vriend.

Slaapzak

2010-07-18T21:24:00.008+02:00

Job had er al één. Sinds vorige week heeft Lot er ook één. Een heuse echte serieuze slaapzak. Apetrots was ze met haar nieuwe aankoop. Vanavond mag er voor het eerst serieus in geslapen worden.

Maar ja, waar leg je het kussen neer. In de slaapzak, erbuiten of ertussen in. Draaien is ook weer zo wat, kun je vast komen te zitten. Om over de variaties op het thema rits maar te zwijgen.

Slapen in een slaapzak vergt enige oefening. Het is nu halftien. Van slapen met de nadruk op serieus is nog geen sprake.

Ach het is vakantie.

Schiphol land hup

2010-07-18T18:10:00.005+02:00

Op de A12 tussen Bodegraven en Woerden. Komt dat even goed uit. Zijn we gedwongen om via Schiphol naar de residentie te rijden. Wat een straf, maar niet heus.

Een groot vliegveld blijft immer tot de verbeelding spreken. Wie wilde er vroeger nou geen piloot worden. Stond de familie vorige week nog op het terrein van van de Noord Nederlandse Zweefvlieg Club in Wildervank vol overgave en aandacht te kijken. Nu tijd voor het echte werk. Motor in plaats van lier.

Lot verwelkomt elk landend vliegtuig van de KLM met een luid 'go go go go' gevolgd door 'Schiphol land hup. Wat een tweede plaats met jeugdige spotters kan doen.

Het blijft fascinerend te zien hoe de wielen van een Boeing stapsgewijs de grond raken. Keer op keer geruisloos. O.k. de wind stond dan misschien gunstig, desondanks rook het toch behoorlijk naar kerosine.

Heerlijk! De geur van vakantie.

Verlies

2010-07-11T23:21:00.000+02:00

We waren niet de beste. De Spanjaarden ook niet echt. De scheidsrechter vond zichzelf top. Of zoals Marinus sms'te: 'Scheer jezelf kaal en je denkt dat je de beste scheidsrechter van de wereld bent'

Lance had ook een 'bad day at the office'. Is het toeval dat hij drie keer betrokken was bij een valpartij.

Meten is weten

2010-07-11T18:30:00.001+02:00

Uit de Nieuw-Amsterdamse koerier.

Nog 3 uur. Genoeg tijd om de vuilnis buiten te zetten en lege flessen weg te brengen. Dienst of geen dienst, ik moet en zal vasthouden aan het ritueel.

Opname

2010-07-09T23:20:00.034+02:00

Moeten we de wedstrijd opnemen? Hoe oranje ga je? Moeten we ergens op letten? Marckol neemt afscheid en zegt dat het niet hoeft. 'Ik leef graag in het heden.' Zondag zit hij op de tribune in Johannesburg. Als het om het Nederlands elftal gaat heeft hij recht van spreken. In ’88 was hij in Hamburg en Munchen dabei.

Daarvoor ging het over gevoel. Jouke deed de ontboezeming dat hij voor de Champions Leage finales van Ajax gespanner was. Ik herken dit en geef toe dat ook ik halverwege de jaren negentig moeite had om zweet en hartritmestoornissen te onderdrukken. Misschien vloeken in de kerk, maar clubliefde gaat boven het oranje gevoel. Oranje is een dekmantel om meerdere keren per jaar carnaval te vieren. Om gek te doen. Ordinair zuipen dus.

Sinds dinsdag moet ik bevangen zijn door een finale gevoel. Ik heb het nog niet. De zomer van '74 en zeker die van '78 staan me helder voor de geest. Ik zie mij nog als 13 jarige in de V&D bij de afdeling electronica en huishoudelijke apparatuur een halve middag naar een Vendomatic televisiemuur voetbal en Tour kijken. Zweterige shag rokende verkopers met snor ergerden zich zichtbaar aan mijn gehang. Als dank voor mijn geduld tijdens een middagje stad kreeg ik van moeders een origineel Adidas shirt. Een win win situatie. Kleuren televisie en een heus oranje shirt met drie strepen. Wat wil je als tiener nog meer. Helaas liet de vilten leeuw na een aantal wasbeurten los.

Misschien is het nu de tijd om alles direct te willen duiden. De wedstrijd opnemen om het de tijd te geven is misschien een idee.

Op die beroemde zondagmiddag in juni '74 was mijn vader druk in de weer met zijn net aangeschafte Hifi installatie van Aristona. Om het radioverslag van de finale op te nemen had hij een C-120 bandje gekocht. Genoeg ruimte voor twee helften en eventuele verlenging. We hadden tenslotte ook een langspeler met beroemde toespraken uit de geschiedenis van de mensheid. Dit bandje had zo mooi in het momentum rijtje kunnen staan. Achteraf had een C-90 bandje of helemaal geen bandje het werk kunnen doen. Ik kan mij niet herinneren dat wij het bandje ooit hebben afgeluisterd. Mij zit enkel de tv stem van Herman Kuiphof tussen de oren. 'Zijn we er toch ingetuind.'

Nog twee nachten slapen. Ik laat het maar op me af komen, maar zit zondagavond wel op dezelfde stoel en in kleine kring. Aan (bij)geloof hecht ik veel waarde. Ik ben tenslotte lid geweest van TAO, oftewel Theologen achter Oranje. Tijdens het W.K. van 1990 kreeg de van origine Zuid-Afrikaanse prof. Labuscagne tijdens een college lucht van onze activiteiten. Hij keek ons aan of wij lid waren van een subversieve club, rijp voor opname. De tegenstander onthalen met psalmgezang moet voor een oudtestamenticus met terugwerkende kracht een bizar beeld zijn geweest.

Al schrijvende begint er iets van een gevoel te komen.

Ik heb het nu al drie keer over opname gehad. Toch maar doen!

Al is het voor Frank en Willemijn. In het land van droom en wensen moeten zij het zondag waarschijnlijk zonder commentaar van Frank Snoek doen.

Zou hij al teksten paraat hebben.

Finale

2010-07-06T22:42:00.013+02:00

Mijn vertrouwen in de mensheid kreeg een dreun tijdens de afscheidswedstrijd van Johan Cruyff in 1978. In Amsterdam speelde Ajax tegen Bayern Munchen. Het werd het 0-8. Drie doelpunten van Bayern werden door scheidsrechter Corver bewust afgekeurd.

"En dan zondag winnen van de Duitser zodat we voor eens en voor altijd van het gezeik van die Babyboomers over '74 af zijn." sms't vriend H. na afloop van de wedstrijd.

H. is ook van de Generatie Nix.

De Patatgeneratie staat in de finale. Ik vertrouw erop.

Vluchten

2010-07-04T09:28:00.026+02:00

Al weken hoor ik het nummer A Song For A Son. Tot vanochtend leefde ik in de veronderstelling dat Mick Jagger in dit nummer zijn zangkunsten laat horen. Mij zit tussen de oren dat dit een door de Stones recent opgenomen nummer is dat begin jaren zeventig geschreven is. Dit allemaal ter promotie van de recente heruitgave van Exile On Main Street. Stones mooiste.

Blijkt A Song for A Son gewoon een nummer van de Amerikaanse band de Smashing Pumpkins te zijn. Hoe kan dat nou! Ik ken zanger Billy Corgan als iemand die zingt alsof hij achternagezeten wordt omdat hij stiekem jonge katjes doodt. Toen ik deze band live voor het eerst zag klonk ze als een straaljager die over oorlogsgebied raast. Vanochtend was een radiomaker zo vriendelijk om het rustige A Song For A Son keurig af te kondigen als zijnde des Pumpkins. Zanger Billy Corgan heeft waarschijnlijk veel naar House gekeken en zich een Engels accent aangemeten. Nu ik het weet kan ik zijn accent moeiteloos onderscheiden van dat van Jagger.

A Song For A Son is misschien de meest Engelse plaat van de Pumpkins. De oorlog klinkt als over, het katjes doden gestopt.

Exile On Mainstreet is de meest Amerikaanse plaat van Rolling Stones. Van gospel tot blues, vanaf de eerste tonen is er geen ontkomen aan. Exile On Main Street is voor mij de meeste briljante en complete plaat van de Stones. De plaat schalt door het huis en klinkt nog steeds als nu. Kijkend naar de hoes vraag ik mij weer af hoe je toch drie biljartballen in je mond kunt proppen.

Aan jonge katjes wil ik niet denken.

2e helft

2010-07-02T18:02:00.002+02:00

"Brazilie wat pieker je, wat is daar aan de hand. Samen sterk, aan het werk. Jij bent een prachtig land." (vastenlied van Job uit 2009)

1e helft

2010-07-02T16:59:00.007+02:00

"Als ze het doelpunt van Brazilie nog een keer laten zien zit ie er echt niet in hoor!" Job in de 20e minuut.

Ungeheuer

2010-06-06T10:13:00.015+02:00

Anderhalve week geleden begon het groene monster kuren te vertonen. Het lampje van de remmerij werd roder dan rood. De blik van de garagist sprak boekdelen. Tekst om duidelijk te maken dat een ingreep wel eens de waarde van de auto kon overschrijden was niet nodig. Voor alle duidelijkheid ik heb het hier over onze BMW 520i sedan uit 1994, oftewel das Ungeheuer.

Noodgedwongen op zoek naar een nieuwe auto is gevaarlijk. Als je iets nodig hebt 'kost het altijd duur'. Een auto kopen is wel iets en normaal heb ik de neiging om als rechtgeaarde leraar veel tijd en energie te steken in informeren om alle onzekerheden voor te zijn. Tijd was mij door het rode lampje niet gegeven.

De morele druk om klein, fijn en nieuw te kopen heb ik bewust naast mij neer gelegd. Ik ben er inmiddels wel achter gekomen dat door de auto te zien als een wegwerpartikel de belasting voor het milieu vele malen groter is dan iets te kopen dat allang is geproduceerd en waarschijnlijk nog vele kilometers meekan. Op de snelweg rijden hybride auto's mij altijd met 130 voorbij. Waar komt dit gedrag vandaan. Voelen deze bestuurders zich moreel zo superieur dat ze snelheidsregels aan hun laars kunnen lappen. Begrenzen op 80. Dan begin je de energie en uitstoot die nodig is om zo'n batterij op wielen te produceren te compenseren.

Ik ben van de school dat iedereen een Toyota Land Cruiser moet kopen en daar 40 jaar in moet rijden. Ons budget laat dit niet toe. Het werd een 4 jaar jongere versie van das Ungeheuer. Hij stond bij de lokale Volvo dealer. Net ingeruild, de motor nog warm. Een dag later op het Pinkpop terrein besloten om tot aankoop over te gaan. Een touring met trekhaak. Kan ik eindelijk één keer in de maand op zaterdagochtend meehelpen met het ophalen van oud papier voor de kerk. Draagt deze BMW ook bij aan het geestelijke milieu. Großartig toch.

Dexter Morgan

2010-05-16T21:18:00.002+02:00

Ten tijde van Quentin Tarantino’s opkomst en het ontstaan van de Nouvelle Violence werd er hevig gediscussieerd over het wel of niet kunnen van zoveel geweld in de film.

Toen in 1993 eindelijk de film 'Henry: Portrait of a Serial Killer' in ons land op het witte doek vertoond mocht worden kreeg ik bij het zien zowaar enige sympathie voor de seriemoordenaar. Gelukkig bleek Henry’s gedrag aan het einde van de film dusdanig amoreel en verwerpelijk dat ik de bioscoop met een gerust hart en schoon geweten kon verlaten. 'Serial Killer' zijn is gewoon niet o.k. ‘Plug in Otis' is trouwens nog steeds een tussen mij en vriend Frank gebruikte quote uit de film. Wij waren er samen bij toen één van de weinige nachtelijke voorstellingen met redelijk duister publiek plaatsvond in het Camera theater aan het Hereplein in Groningen.

De laatste dagen zijn de bloedspatten op tv niet meer te tellen. Vanaf vorige week zit ik elke avond rond een uur of elf gekluisterd voor de buis te kijken naar Dexter. Werkzaam als bloedexpert bij moordzaken in Miami heeft onze Dexter een geheim en probleem. Door een getroebleerde jeugd slaat hij namelijk zelf ook aan het moorden. Niet in het wilde weg, maar volgens eigen strenge regels. Een serie over een seriemoordenaar die andere seriemoordenaars en slechterikken uit de weg ruimt.

Was het bij serie 1 & 2 nog zo dat je per aflevering een week de tijd had om bij te komen. De VPRO zendt nu elke avond een aflevering uit van serie 3. Je hebt bijkans een zuurstofmasker nodig om het allemaal bij te kunnen houden.

Wat je ziet is op de keper beschouwd redelijk abject, maar sympathie voor Dexter wordt per aflevering opgebouwd. De vraag hoe Dexter zich nu weer uit tamelijk bizarre en hachelijke situaties gaat redden spookt na elke aflevering door mijn hoofd. Zijn vreemde gedrag wordt mede door de onweerstaanbare voice-over monologen volstrekt logisch.

'Let's just say i'm not exactly the boy next door'. Dexter Morgan heeft het gelukkig zelf door.

Vanavond om elf uur gaan we verder met Dexter roept de televisie. Ik kan niet wachten.

Geen discussie.

Moederdag

2010-05-09T16:49:00.005+02:00

Tandje hoger

2010-05-02T20:30:00.004+02:00

Na vijftien jaar afwezigheid terug in het peloton. Een mooie kop in de week voor de start van de Giro in Amsterdam.

De jaren beginnen te tellen. Nu de veertig al vijf jaar gepasseerd is, wordt om met mijn voormalige buurman te spreken de landing ingezet. Om de douane te ontlopen ben ik weer begonnen met fietsen. Niet fietsen op een normale 'harley trapson', maar op een 'ros' dat gebouwd is om snelheid te maken.

Het leuke van wielrennen is dat het ook een gadget sport is. Korfbal bijvoorbeeld ontbeert dit. Het zal altijd een spel blijven. De fietsindustrie wil je laten geloven dat het materiaal er toe doet. Het zijn niet enkel de benen. Het is een combinatie van lichaam en materiaal. Ik ben wel ontvankelijk voor deze gedachte. Na jaren Volvo rijd ik tenslotte ook BMW.

Afgelopen week winkels en internet afgestruind om me te laten informeren en te kijken welke fiets mij het best zou passen. Je kunt het zo gek maken als je wilt.

Een stelregel in de wielrennerij is dat één gram gewichtsverlies op een standaard racefiets ongeveer één euro kost. Budgetbewaking is dus essentieel. Aan mijn eigen gewicht gaan werken is dus een win win situatie. Ik heb gekozen voor een aluminium frame.

Vandaag heb ik vijftig kilometer gekoerst op m'n nieuwe Cervélo. Tussen Annen en het illustere Spijkerboor zat ik wind tegen behoorlijk stuk. Op zoek naar het juiste beentempo begon ik te klooien met de versnellingen. Een indicatie dat er nog de nodige kilometers gemaakt moeten worden. Thuisgekomen weet ik weer waarom ik als student ooit lid was van wielervereniging Tandje Hoger.

Vijftien jaar jonger. Met dank aan Cervélo.

Deze week op zoek naar een nieuw koersshirt. De kleuren van '95 kunnen echt niet meer. Om over de maat maar te zwijgen.

Ei koerei

2010-03-29T22:38:00.017+02:00

Pal-lem, pal-lem Pa-sen, Ei koerei!
O-ver e-nen zondag krijgen wij een ei
Eén ei is geen ei,
twee ei is een hal-lef ei
drie ei is een Paas-ei!

Aan de koffietafel deed collega H. vanmorgen verslag van zijn zondagmiddag. Hij had met veel plezier gekeken naar de oosterbuur. Het beeld van de Norddeutsche Rundfunk was gevuld met palmpasenstokken en religieuze muziek. Traditie en ritueel kun je wel overlaten aan de Pruis. Het vulde mijn collega met weemoed.

H. vroeg zich af of Job dit weekend ook met een kruis in de weer was geweest.

Zeker! Met haantje en al.

Alleen moest Job 's avonds wel extra onder de douche. De pastor was dit jaar wat zuinig geweest met het wijwater. Job bleef naar eigen zeggen te droog.

Traditie en ritueel. Uitvoering blijft essentieel.

Memphis music

2010-03-19T23:22:00.010+01:00

"
Children by the million sing for Alex Chilton when he comes 'round. They sing: "I'm in love. What's that song? I'm in love with that song."

Ik lees in mijn ochtendperiodiek dat Alex Chilton woensdag op 59 jarige leeftijd is overleden. Dit nieuws doet mij beseffen dat een groot deel van mijn cd collectie met hem is verbonden. R.E.M, Lemonheads, The Cramps, Jeff Buckley, Replacements, Wilco, dEUS, Elliot Smith zijn allemaal schatplichtig aan de man die op zestienjarige leeftijd een nummer één hit scoorde met The Letter.

Steve Cohen zette gisteren in het Amerikaanse Congres de kwaliteiten van Alex Chilton op een rij. Hier valt niets op af te dingen.

Na een optreden in de Vera club zat Alex Chilton op een bank in een drukke bovenzaal Alex Chilton te zijn. Alleen. Dat iemand muzikaal zo onderschat kan zijn dat hij lange tijd de kost moest verdienen als bordenwasser en tuinman om de eindjes aan elkaar te knopen zat in mijn hoofd. Ooit omschreven als de bitterste ex-popster was hij er de man niet naar om zomaar een gesprek mee aan te knopen. Zijn lichaamstaal was duidelijk. Enkel handje schudden, daar bleef het bij. Een ontmoeting, maar eigenlijk ook weer niet. Exemplarisch voor het verloop van zijn carrière en faam.

In The Letter had hij haast om bij zijn lief te zijn. Maar 59 jaar is wel jong.

The Replacements zongen eind jaren tachtig over hem: "I never travel far, without a little Big Star. If he was from Venus, would he meet us on the moon? If he died in Memphis, then that'd be cool, babe."

Het werd dus afgelopen woensdag New Orleans.

"Children by the million sing for Alex Chilton when he comes 'round. They sing "I'm in love. What's that song? I'm in love with that song."

Mr. Chilton bedankt.

Onder water

2010-03-15T20:49:00.004+01:00

Thuis is de belangstelling voor de natuur met de week groeiende. Op de keukentafel ligt Thieme's Vogelboek om de lijster van de merel te scheiden. Verrekijker is een veel gebezigd woord. We houden gelijke tred met de naderende lente.

Voorlopig hoogtepunt is het bezoek aan de dierentuin van Emmen. De vraag welke dieren wij gaan bekijken geeft al veel voorpret. Maar het weer werkt niet mee. Het regent.

Raar, want pinguins leven toch in de sneeuw. Onder water merken wij en zij daar gelukkig weinig van.

Dick

2010-03-14T19:14:00.007+01:00

Een politiek verhaal vormt zich door luisteren en leiden. Wie niet luistert vervreemdt zich, maar wie niet leidt zal niet worden gehoord.

Nu Cohen leider is geworden, hoop ik stiekem dat Benschop luistert.

Na jaren voor Shell in Maleisie gewerkt te hebben, schijnt hij weer in Den Haag te wonen.

Een terugkeer moet nu helemaal kunnen.

Metafysica

2010-03-06T13:14:00.002+01:00

Hoe was het op school?

'De overgrootvader van Sam is naar de hemel. Hij viel flauw en nu is ie dood. Ze hebben hem in een kist gelegd en toen hebben ze de kist in de grond laten zakken. Begraven heet dat. 's Avonds gaat de kist op en neer totdat hij bij de maan is. Dan gaat hij door naar de hemel. Daar zien wij niks van, maar het is echt zo.'

Job wil graag astronaut worden.

Filmpje

2010-03-06T09:30:00.006+01:00

Jammer dat ze de inrichting verlaten om te vissen. Hier wordt het slapstick. Heeft de film niet nodig.

Ik zit met klas drie te kijken naar Milos Forman’s One Flew Over The Cuckoo’s Nest. De kinderen kijken en lijken geboeid.

Louise Fletcher in de rol van Nurse Ratched heeft blijkens de reacties in de klas nog steeds last van het Swiebertje syndroom. Als McMurphy haar bij de nek grijpt, geven veel leerlingen onomwonden aan dat hij door moet gaan met afknijpen. Ze moet dood. Haar rol is nog steeds onuitwisbaar. Fletcher kreeg een Oscar voor deze rol. Oftewel hoe succes tevens je ondergang kan worden. In alle andere films blijft ze de gewraakte zuster. Joop Doderer alias Swiebertje had er ook last van.

Ik twijfelde of ik de film zou laten zien. Gelukkig is het anno nu opvallend te zien dat de film blijft staan. Is de film zo goed omdat deze anti-establishmentparabel zo lekker manipulatief is of is dit tevens de makke van de film. De acteerprestaties zijn zo sterk dat datering van de film tijdens het kijken geen vraag wordt. De film gaat ook niet over een inrichting. De enscenering doet er in feite niet toe.

De leerlingen zijn na afloop stil en onder de indruk. De gang naar de volgende les is anders.

Ik lees net dat producent Michael Douglas Burt Reynolds op het oog had voor de hoofdrol van R.P. McMurphy. Deze film zonder Nickolson. Dit gaat ook mijn voorstellingsvermogen te boven.

Toiletteren

2010-02-28T13:49:00.007+01:00

'Ik kan het al bijna helemaal goed hé!'

Onderwijl Magnificent van U2 zingend.

Ik houd mij wijselijk stil.

DOA

2010-01-22T14:33:00.015+01:00

De Leica waar ik over berichtte had er last van. Lens gekocht, kaartje erin, sluitertijd en diafragma op elkaar afstemmen, scherpstellen en gaan. Zou je denken. Helaas, de 'uber' camera sloeg op tilt en was alleen door het verwijderen van de accu tot rust te manen.

De importeur wist te melden dat ik te maken had met een DOA. De anamnese was beslist en klonk als een geslachtsziekte. Ik had een dood bij aankomst in mijn bezit.

Death on arrival is 'slang' voor een item dat bij aankomst kapot blijkt te zijn of een idee dat geen kans van slagen heeft.

Mijn camera was niet meer op voorraad en ik werd gedwongen te kijken naar een duurdere versie. Het middenstandsmotto: denken in oplossingen in plaats van problemen zorgde voor de oplossing. Ik moet zeggen dat ik er niet minder van ben geworden. Ik heb nu een 'black dot'. Volgens kenners Leica's mooiste.

Het gaat om de resultaten en ik geef de nieuwe, nieuwe camera na het zien van de eerste zeker een kans van slagen.

Red dot

2010-01-03T20:02:00.010+01:00

I've got him.

Jaren dralen. Eindelijk gekocht.

Van Toscane tot Cape Cod. In de buurt van een winkel waar ze zwarte doosjes met een rode stip verkopen ben ik niet te houden. Mijn omgeving wordt er zo nu en dan tureluurs van. Gelukkig is het bespreekbaar. Ik krijg zo mijn momenten. Mag ik hem even vasthouden en door de zoeker kijken was altijd mijn standaard vraag.

Nog één hindernis. Ik heb enkel de body, een lens moet nog worden aangeschaft. Desondanks begrijp ik nu waarom de Amerikanen tijdens WO II momenten van jaloezie jegens hun Duitse tegenstander koesterden.

Gezien de huidige technische maatstaven kan deze 'uber' camera geen films maken.

Dit laat ik graag aan Wenders over.

Stilstand is tenslotte vooruitgang.

Decade

2010-01-01T01:30:00.007+01:00

Naarmate de tijd voortschrijdt worden jaren een steeds kleiner deel van je leven. Cliché o cliché, de laatste tien jaar vlogen voorbij. De vraag naar de beste platen van de afgelopen tien jaar overviel mij. Het lijkt alsof de jaren negentig eergisteren zijn afgelopen of in ieder geval muzikaal nog steeds domineren. Was het niet Martin Bril die ooit opmerkte dat Nirvana misschien wel de laatste muzikale revolte is geweest.

De laatste dagen van het jaar heb ik voldoende tijd eens diep in de platenkast te duiken en te bedenken wat de meest gedraaide platen van het decennium zijn geweest. Voor een inventarisatie van de tweede helft was iTunes zeer behulpzaam. Niets ontgaat dit program uit Cupertino CA. Alles wordt bijgehouden. Makkelijk, maar ook verrassend. Stiekem plaatjes draaien is er niet meer bij. De RHCP staan bovenaan de lijst. De muzikale voorkeur van zoonlief en vakanties zijn hier debet aan. Jammer om op de valreep te horen dat John Frusciante de band heeft verlaten. Deze antiheld annex gitaargod en koortjes liefhebber houd ik verantwoordelijk voor de artistieke opleving van deze band. Oftewel hoe het kan dat een stadionact per cd beter wordt.

Zal de meest gedraaide muziek in huize van der Veen de tand des tijds zal doorstaan? Muziek ik neem het graag serieus. Over smaak valt dus te twisten.

Tijd mag relatief zijn, deze lijst niet.

'Records are like life'.

Een voorzet in willekeur.

1. Radiohead - Kid A (2000)
2. The Strokes - Is This It (2001)
3. Ryan Adams - Gold (2001)
4. Wilco - Yankee Hotel Foxtrot (2001)
5. The White Stripes - Elephant (2003)
6. Arcade Fire - Funeral (2004)
7. MGMT - Oracular Spectacular (2008)
8. Sigur Rós - Ágaetis Byrjun (2000)
9. PJ Harvey - Stories From the City, Stories From the Sea (2000)
10. Arctic Monkeys - Whatever People Say I Am, That's What I'm Not (2006)
11. Fleet Foxes - Fleet Foxes (2006)
12. Red Hot Chili Peppers - Stadium Arcadium (2006)
13. Sufjan Stevens - Illinois (2005)
14. Interpol - Turn on the Bright Lights (2002)
15. Antony and the Johnsons - I am a bird now (2005)

Veul hail

2010-01-01T00:00:00.001+01:00

en zegen veur en in t nije joar.

Vuurwerk (schrik niet, het zijn maar sterretjes) blijft een serieuze zaak.

Atoomjukebox

2009-12-19T22:28:00.006+01:00

Zegt het voort.

Een prima alternatief voor de Top 2000. Twee weken lang dagelijks (vanaf maandag 21 december) op Radio 6 van 19.00 tot 22.00 de 500 favoriete platen van Martijn Stoffer & Roel Bentz van den Berg. Obscure soul, R&B, punk, garage, doo-wop, gospel en meer van zulks. Link Wray, Paul Tornado, Sam Cooke en The Phantom staan er in ieder geval in. Dit alles onder de naam atoomjukebox.

Goed om vanaf maandag de vertrouwde stem van Bentz weer te horen.

Eindejaarsquiz

2009-12-19T10:40:00.009+01:00

Traditioneel sluit ik de laatste lessen van het kalenderjaar af met een muziekquiz. Daar het consumeren van vlees anno 2009 niet meer koosjer is, was de hoofdprijs dit keer geen rollade.

Hoe simpel kan het zijn. Je maakt een cd met hits van het afgelopen jaar en laat natuurlijk je eigen smaak prevaleren. Ook ik moet de week door en heb zo mijn esthetische grenzen. Je bent leraar, dus ook muziek onderwijzen is een missie.

Uitgezonderd drie fragmenten leek de quiz mij op voorhand prima te doen. Het gekke deed zich voor dat de meeste leerlingen één van die drie nummers direct herkennen en al tijdens het intro werd er driftig geschreven. Het juiste antwoord, MGMT met Kids, was de bal op de stip.

Wat blijkt. Het spel Fifa van Electronic Arts zit boordevol hippe muziek. De bron voor de leerlingen.

De wilde wereld van de de VPRO, mijn muzikale bron in de jaren tachtig, heet nu blijkbaar Electronic Arts. Voor mijn 'kids' heb ik net een playstation 2 aangeschaft. Ik loop achter. Ik geef het toe.

Had ik maar versie 3 moeten kopen?

730d

2009-12-18T22:49:00.004+01:00

Mannen en auto's.

Tussen hoofdgerecht en toetje komt de aap uit de mouw. R. & W. hebben allebei een nieuwe auto gekocht. De randvoorwaarden om samen goed en goedkoop in te slaan zijn optimaal. Het einde van het jaar en onverkochte aantallen op het terrein van de importeur.

Op de vraag of de auto's al in bezit zijn antwoordde R. met een twinkeling in zijn ogen dat zijn exemplaar al in de parkeergarage Ossenmarkt staat.

Mannen en auto's. 'Liebe ist für alle da'.

Ik kon mij niet inhouden en ben met R. naar de parkeergarage gelopen om zijn aankoop te bewonderen. R. bood aan om via de singels van de stad mij terug te rijden naar mijn parkeerplek. Weigeren was voor mij geen optie.

Over volheid der getallen gesproken. De 7 serie is met recht 'oberklasse'. Een auto die je stiekem mooi vindt. Een auto die op de weg om aandacht vraagt. Gelukkig lijkt deze nieuwe versie van de 7 op een uitvergrote versie van de vorige 5. De auto die BMW op de kaart heeft gezet. Een Duitse auto met Engels lijnenspel. Een auto die je doet omkijken.

Deze auto is zo compleet dat het lijkt dat je enkel achterin hoeft te gaan zitten om volautomatisch weg te kunnen rijden. Schijn bedriegt. Deze auto is geen overdadig opgetuigde kerstboom, maar stijlvolle eenvoud met mogelijkheden. 'Großartig'.

R. nogmaals bedankt voor de 'probefahrt'.

De vorige bijeenkomst mocht ik met de nieuwe tweedehands Range Rover van S. een rondje stad doen.

Mannen en auto's.

Ik ben benieuwd wat de volgende bijeenkomst gaat opleveren. 2009 heeft nog twee weken te gaan.

Googelen

2009-12-17T22:54:00.022+01:00

Gisteravond laat, tijdens de laatste loodjes ter voorbereiding op de kerstviering, kwam Willen Wilmink ter sprake. Op zoek naar beeldmateriaal blijf ik veel te lang kijken. Deze kerstviering is de beste die nooit heeft plaatsgevonden. Dichtkunst, het vleesgeworden Woord. Ben Ali Libi van Willem Wilmink voorgedragen door Joost Prinsen is en blijft onweerstaanbaar roerend.

Toveren

2009-11-14T14:28:00.007+01:00

De toon wordt er niet beter op.

Onder het ontbijt ziet zoon Job bovenstaande foto van Mussert in NRC-Next. Feest der herkenning. Hij roept dat deze man de agent uit Tita Tovenaar is.

Zong Herman van Veen niet vrolijk over toveren.

De week wordt een stuk begrijpelijker.

Den Dave

2009-11-05T22:46:00.014+01:00

Ik zit met een scheef oog te kijken naar de European Music Awards, kortweg EMA. De keuze van nominaties en winnaars is niet te begrijpen en heb ook niet de ambitie deze te doorgronden.

De televisie heeft vanavond de functie van lamp met geluid. Bij het horen van de naam Foo Fighters kijk ik op en ben zoals altijd aangenaam verrast door het sympathieke geluid van deze band. Deze kwalificatie is per definitie dodelijk, maar het bandje van Dave Grohl is de spreekwoordelijke uitzondering.

Het feit dat Dave Grohl ooit drummer was van het illustere bandje Nirvana geeft hem sowieso een speciale plek in de popgeschiedenis. Dat hij met de Foo Fighters in het leven na Nirvana zo'n constante stroom aan goede nummers ging schrijven bewijst dat zijn invloed op Nirvana groter moet zijn geweest dan toentertijd vermoed. Pop zoals pop moet zijn.

De nieuwe single Wheels is ook een andere bevestiging. Dit nummer roept veel associaties op met Tom Petty. Ook zo'n man die op veel belangrijke momenten daar was. Met uitzondering ook sympathiek.

The Kinkster

2009-10-04T21:34:00.006+02:00

"How can you look at the Texas legislature and still believe in intelligent design?"

"I even went so far as to become a Southern Baptist for a while, until I realized that they didn't hold 'em under long enough."

"I just want Texas to be number one in something other than executions, toll roads and property taxes."

"I support gay marriage. I believe they have a right to be as miserable as the rest of us."

"If Willie Nelson had been Rosa Parks, there never would have been a civil rights movement in this country, because he refuses to leave the back of the bus."

"May the God of your choice bless and keep you. I respect Him as long as He does not circumcise me anymore."

"Musicians can run this state better than politicians. We won't get a lot done in the mornings, but we'll work late and be honest."

"Politics is the only field in which the more experience you have, the worse you get."

"Remember: Y'all is singular. All y'all is plural. All y'all's is plural possessive."

"The Democrats and Republicans are the same guy admiring themself in the mirror."

"I just said that Jesus and I were both Jewish and that neither of us ever had a job, we never had a home, we never married and we traveled around the countryside irritating people."

"When I'm governor... I'll be the first governor with a listed telephone number."

"Yes, I'm a Judeo-Christian. Jesus and Moses are in my heart, and... both of them were independents, by the way."

Was getekend Kinky Friedman. Liedjesschrijver, muzikant, Texaan, Jood, politicus, sigaar aficionado, schrijver en columnist.

Gisteren had ik het geluk om na zijn optreden in hetzelfde etablissement te eten als deze Texas Jewboy. Het was een tamelijk bizar gezicht. De gasten in het restaurant hadden bij het zien van Kinky en aanhang waarschijnlijk het idee dat ze per ongeluk in een in show van hoedenhuis Witting & Zonen uit de Oosterstraat waren beland. Zoveel 'Stetsons' op rij hadden Groninger ogen nog nooit live aan één tafel gezien.

Toen Kinky naar buiten liep om zijn sigaar in brand te steken greep ik mijn kans en had het lef hem aan te spreken. Wat moet je zeggen tegen deze vriend van Bill Clinton en George W. Bush, die tevens de koning van de one liners is. Ik vroeg hem of het verhaal van de sigaar tijdens de inauguratie van Clinton waar gebeurd was. In tegenstelling tot zijn ietwat norse uitstraling bleek hij zeer aardig.

Het verhaal is als volgt. Kinky biedt Clinton een Cubaanse sigaar aan tijdens diens inauguratie. Clinton kijkt verschrikt op en weigert. 'Don't see it as supporting their economy, but as burning their crops.' was Kinky's reactie. Gisteravond voegde hij er aan toe dat 'months later hell broke loose in case of Clinton and cigars.'

De schrijver van 'They Ain't Making Jews Like Jesus Anymore.' Die moet je wel bedanken.

Succes bij de gouverneursverkiezingen van 2010 zij hem gegund.

Een fenomeen.

Kain

2009-09-23T20:01:00.007+02:00

Vanavond het verhaal over de twee broers voorgelezen. De 'Baas' heeft er in 1978 dit van gemaakt.

In the summer that I was baptized
my father held me to his side
As they put me to the water
he said how on that day I cried
We were prisoners of love, a love in chains
He was standin' in the door I was standin' in the rain
With the same hot blood burning in our veins
Adam raised a Cain

All of the old faces
ask you why you're back
They fit you with position
and the keys to your daddy's Cadillac
In the darkness of your room
your mother calls you by your true name
You remember the faces, the places, the names
You know it's never over it's relentless as the rain
Adam raised a Cain

In the Bible Cain slew Abel
and East of Eden he was cast
You're born into this life paying
for the sins of somebody else's past
Daddy worked his whole life for nothing but the pain
Now he walks these empty rooms looking for something to blame
You inherit the sins, you inherit the flames
Adam raised a Cain

Lost but not forgotten, from the dark heart of a dream
Adam raised a Cain

Voor alle vaders en zonen. Springsteen is vandaag jarig. Zestig.

De schepping

2009-09-21T22:38:00.009+02:00

"Die wil ik graag hebben pappa. Die met die walvis."

De tale Kanaäns voor kinderen. Wat is er tegen om vroeg te beginnen met het doorgeven van de universele menselijke thema's denk ik bij het doorbladeren. Job wordt over drie maanden vijf. De advies leeftijd van deze versie is zes. Eerst maar plaatjes kijken en daarna een jaar onopvallend in de kast.

Moet lukken. Ik reken af.

Gisteravond was het onontkoombaar. Er moest en zou gelezen worden uit het nieuwe boek. Pyjama aan, haren nat, Job was er helemaal klaar voor. Ik lees met enige terughoudendheid over het ontstaan van de wereld. Is dit niet te moeilijk? God wordt al in zin twee geïntroduceerd. Een paar zinnen later merkt Job achteloos op dat hij God best wel kent. Ik zeg ja? "Die ken ik heel goed joh. Die maakt alle zieke mensen weer beter."

Voor kerst uit. Moet lukken.

Hasselblad

2009-07-21T03:56:00.004+02:00

Veertig jaar geleden werd ik door mijn vader uit bed gehaald om de landing te zien. Ik was vier. Ik weet er niets meer van.

Dichter dan de echte prints ben ik nooit gekomen.

Op alle Apollo-missies namen astronauten aangepaste Hasselblad-camera's mee. Exemplaren werden achtergelaten om gewicht te besparen voor de terugvlucht. Er moeten zich nu twaalf Hasselblads op de maan bevinden.

Ik heb negen jaar geleden een Hasselblad van mijn vader cadeau gekregen. Ik zie ons nog op die vrijdagochtend bij de kassa van B&H staan.

Het bandje dat zich vernoemd heeft naar een voor de NASA zeer belangrijk spionagevliegtuig liet gisteravond voor opkomst in de Amsterdam Arena keihard Bowie's Space Oddity schallen.

'Conceptual Continuity' schoot door mijn hoofd tijdens het diafragmeren van Bono.

Het was een Nikon.

Partnergemeente

2009-07-20T13:14:00.003+02:00

De West-Canadese stad Kelowna wordt op dit moment bedreigd door hevige bosbranden. In Veendam brandde afgelopen weekend een barak uit het voormalige kamp Westerbork af.

In de wetenschap dat beide plaatsen partnergemeentes van elkaar zijn en in het licht van de vele branden die Oost-Groningen de laatste tijd teisteren lijkt nader internationaal onderzoek gewenst.

Time management

2009-07-17T16:03:00.006+02:00

Job heeft van opa en oma een heuse wekker gekregen. Gisteravond een half uur later dan gebruikelijk moet Job naar bed. Het is tenslotte vakantie. Maar om nou te zeggen dat hij er klaar voor is. Nou nee. Het tandenpoetsen wordt aangegrepen om tijd te rekken. Met de mond vol Zendium gaat hij uiteindelijk naar zijn kamer. Job pakt de wekker en gaat draaien aan de wijzers en zet de klok drie kwartier terug. 'Zo en nu kan ik naar bed want het is eindelijk zeven uur.' Tijd blijft relatief. Waarom zou hij ook opschieten.

Westervelde

2009-06-30T22:15:00.010+02:00

Het schooljaar bijna gedaan. Na een 'middaggie dweelen' met collega's 'deur de Drentse dreven' het terras in Westervelde. Collega G. stoot mij aan en zegt 'kijk Jan Wolkers'. Ik kijk op en zie dat hij maar vijftig punten scoort. Geen dode schrijver, maar wel een levende dichter. Ik sis terug dat hij respect moet tonen want het is wel de grote Rutger Kopland die voor ons staat.

Collega B. was op weg naar het toilet de dichter al tegen het lijf gelopen en had hem begroet met de woorden 'goedemiddag mijnheer Kopland'. De dichter had gevraagd waar hij collega B. van moest kennen. B. vertelde dat hij bundels van de dichter in de kast heeft staan.

Terecht.

De moeder het water

Ik ging naar moeder om haar terug te zien
Ik zag een vreemde vrouw. Haar blik was wijd en
leeg, als keek zij naar de verre overzijde
van een water, niet naar mij. Ik dacht: misschien

- toen ik daar stond op het gazon, pilsje gedronken
in de kantine van het verpleegtehuis, de tijd
ging langzaam in die godvergeten eenzaamheid -
misschien zou 't goed zijn als nu Psalmen klonken.

Het was mijn moeder, het lijfje dat daar roer-
loos stond in 't gras, alleen haar dunne haren
bewogen nog een beetje in de wind, als voer

zij over stille waatren naar een oneindig daar en
later, haar God. Er is geen God, maar ik bezwoer
Hem Zijn belofte na te komen, haar te bewaren.

Rutger Kopland
Uit: Tot het ons loslaat
Amsterdam, Van Oorschot, 1997

Human Nature?

2009-06-26T00:57:00.005+02:00

Nooit een groot fan geweest. Ik vond het allemaal een beetje hysterisch. Maar ja, onder Human Nature en Billy Jean staat wel zijn naam.

Ko(e)l

2009-06-25T16:30:00.005+02:00

Het concept weiland, bier uit plastic bekers en rock is goed. Wijze woorden van Peter F. op het festivalgelände van Hurricane in Scheessel. Het afgelopen weekend lag de wei er mooi bij, de pretcilinders waren van Beck's en de affiche was prima. Natuurlijk kent elk festival Künstler waar je niet op zit te wachten. Ik noem de misplaatste pathos van Keane en de overjarige symfonische rock van Faith No More. Daartegenover stonden namen als Editors, Franz Ferdinand, Kraftwerk, Datarock, Nick Cave. Mars Volta, Pixies, Nick Cave, Fleet Foxes, Eagles of Death Metal en Lily Allen. Kortom, wie doet je wat.

Eén band werd deze maand in het tijdschrift Mojo uitgeroepen tot 'the world biggest rock band'. Familiebedrijf Followill uit Nashville, drie broers en één neef, opererend onder de naam Kings of Leon zijn stilletjes doorgedrongen tot de wereldtop. Ze stonden vrijdagavond als hoofdact geprogrammeerd.

Popmuziek is voor een groot deel pose. Amerikaanse artiesten benaderen het vaak andersom. Eerst spelen dan komt de rest vanzelf. Kings Of Leon is hier een exemplarisch voorbeeld van. De muziek is geworteld in ouderwetse southern rock en tijdens het concert deed zanger Caleb Followill geen enkele poging een band met het publiek te smeden. Desondanks reageerde het jonge publiek in de wei uitzinnig. De muziek doet zijn werk. Er werd met vuur in de vingers gespeeld en de nummers klonken stuk voor stuk overdonderend. Recente hits als Sex on Fire en Use Somebody klinken als klassiekers.

Kings Of Leon wordt terecht beschouwd als top. Van hier en nu. Gewoon koel. De ijsbeer met gele jas na afloop ook.

Wel snor

2009-06-23T21:21:00.004+02:00

En het Woord is vlees geworden en heeft onder ons gewoond. De vloek van God was in de nacht van 12 oktober 1985 neergedaald in de grote zaal van de Doelen in Rotterdam. Een opgespoten artiest in hel licht stond hier zijn kunstje te doen als ware hij de duivel zelf. Zijn naam was Nick Cave. Zijn band The Bad Seeds. Ik kan mij herinneren dat ik na afloop als gereformeerde jongeling bevangen was door onbestemdheid. Cave was nou niet bepaald prins carnaval en toonde door gedrag en muziek de krochten van het zijn.

Afgelopen weekend stond ik weer oog in oog met Nick Cave. Veel opnames later treedt hij nog steeds op met een band onder dezelfde naam. De zelfkant werd nu afgewisseld met nummers over liefde, verlangen en onzekerheid. Het Oude Testament is jaren geleden ingeruild voor het Nieuwe. Niet enkel de harde stem van God schalde over de wei, ook de fluistertoon van Jezus. Ik was weer stil. Anders.

Minpuntje. Prediker Cave had zijn snor afgeschoren.

Stond hem in de film The Assassination of Jesse James by the coward Robert Ford ook zo goed.

Afspraak

2009-03-30T21:47:00.002+02:00

Als Job over veertien jaar in het bezit is van een rijbewijs wil hij graag met de zwarte BMW op pad. 'Jij moet dan voorin naast mij zitten en vertellen waar we langs moeten rijden. Mamma en Lot moeten dan samen op de achterbank. Dat lijkt mij heel leuk. Zullen we dat doen?'

Omdat dit nog heel veel jaren gaat duren is Job's grootste zorg dat we deze afspraak misschien wel gaan vergeten. Ik stel voor om het op te schrijven. Dit idee geeft rust. Hij kan nu slapen.

Bij dezen.

Fietsendieven

2009-03-24T10:46:00.011+01:00

Collega H. is van mening dat ons werk gelijkenis begint te vertonen met een B-film. Collega B. wil liever vandaag dan morgen beginnen met een filmclub. Ondergetekende vertoont in klas 3 Elephant van Gus van Sant. Thuis worden pakketjes dvd's uit de U.K. bezorgd. Het 'geheime' woord van de afgelopen week was 'film'.

Hoogtepunt was het afgelopen vrijdag aantreffen van één van de toppers uit de l'histoire du cinema bij das Aldi. Voor minder dan acht euro lag daar tussen de blikken tonijn en zakken pindanootjes Vittorio De Sica's meesterwerk Ladri di Bicicletti.

Anders dan anders ging ik mijn boodschappenlijst afwerken. Ladri di Biciclette is een film die vaak en hoog op lijstjes voorkomt. Ik heb de film maar één keer gezien. Deze moest en zou dus gekocht worden. Dan maar wat zuiniger met babydoekjes om de aankoop te verantwoorden.

De film gaat over hoe de maatschappij de waardigheid en het zelfvertrouwen van een man aantast terwijl hij z'n uiterste best doet het hoofd boven water te houden.

Daarom kopen velen bij das Aldi. Hier verwacht je een B-film met slechte acteurs.

Elephant

2009-03-21T23:15:00.005+01:00

Onderwijs en actualiteit. Een combinatie die je niet altijd moet willen. Is kennis niet universeel en per definitie actueel. Door de gebeurtenissen in de Heimat van vorige week vertoon ik in klas 3 de film Elephant van Gus van Sant. Een poging tot levensvaardigheid zullen we maar zeggen.

Elephant is een speelfilm gebaseerd op de slachting die in 1999 werd aangericht op de Columbine High School in Littleton, Colorado. Toen ik deze film ik voor het eerst zag tijdens een nachtelijke voorstelling op het filmfestival Rotterdam sprak tempo en vorm mij erg aan. Lekker loom en heerlijk strak.

Mijn grootste angst bij het laten zien van de film aan leerlingen was niet het onderwerp, maar het tempo. Zouden zij zich hierover heen kunnen zetten en gegrepen worden door het onderwerp. Gelukkig, de lange trage shots door de gangen van de school werden ademloos bekeken. Het spelen met tijd en snelheid werd bij het bespreken geen onderwerp.

Voor mij is de film deze week alleen maar beter geworden. Dat iemand een film kan maken over een onderwerp dat zorgt voor hevige maatschappelijke ontwrichting zonder direct moraliserend te worden. Wat een weldaad. De film laat alleen maar zien.

Elephant toont geweld. Geweld zonder opsmuk. Geweld krijgt geen sociale context. Geweld is hier enkel willekeurig, terloops en zonder doel. Identificatie is door vorm en stijl onmogelijk.

Na de vele analyses over het hoe en waarom van Winnenden gelezen te hebben is Gus van Sant's Elephant een antwoord dat maar geen antwoord wil zijn.

Oldambt

2009-03-17T20:51:00.001+01:00

"Daar kan er misschien nog een stoel worden bijgeschoven." Of ik er bezwaar tegen heb plaats te nemen in het zaaltje naast de kerk. Een drager loodst mij langs de lijkwagen naar de ingang. Langs de randen en aan drie rijen met tafels zit het volgepakt met bekenden van de overledene. Kaarsen worden aangestoken. Zien doen we het niet. Er is enkel geluid. Een begrafenis is per definitie onwerkelijk. Zonder beeld helemaal.

Na de dienst kwam de uitvaartleider ons vragen te blijven zitten en op zijn teken de zaal te verlaten om aan te sluiten bij de rouwstoet. De tien minuten die volgden waren ongemakkelijk en vreemd. Iedereen keek onbestemd naar iets of niets. Stilte kent ook variaties in toonhoogte.

Mijn ogen waren gericht op de half open vitrage waardoor ik de hoofdstraat van het dorp kon zien. Er was weinig tot geen verkeer. Alles stond stil.

De begraafplaats van Oostwold was nat en drassig. Halverwege hield de lange stoet stil en zagen wij van een afstand hoe de naaste familie de kist in het graf plaatste. Het sombere weer maakte de scene compleet. De stoet sloot aan om gezamenlijk de laatste eer te bewijzen.

Mijn vroegere buurjongen werd begraven. Te jong. Dat mag gewoon niet mogen.

In alles was het een terug in de tijd. Het decor voelde vertrouwd en goed.

Bijzonder onderwijs

2009-02-23T00:03:00.001+01:00

Vader en zoon aan tafel. Ik lees de krant en een cartoon over vrije schoolkeuze trekt Job's aandacht. 'Pappa wat voor letters staan hier?' Ik begin de zin 'dan ga je maar naar een andere school' te spellen en probeer elke letter te verduidelijken door er namen van bekenden aan te koppelen. De d van Douwe gaat goed. Bij de a aangekomen vraag ik in welke naam deze letter ook voorkomt. Zijn antwoord: 'In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Amen.' Ben ik blij dat wij hebben kunnen kiezen voor rooms-katholiek onderwijs.

Songs the lord taught us

2009-02-18T10:07:00.012+01:00

Geboren halverwege de jaren zestig hing voornamelijk muziek van het hippiedom in de lucht. Punk opende nieuwe muzikale deuren. De manier waarop The Cramps en de onlangs overleden zanger Lux Interiour muziek uit krochten en kelders van de jaren vijftig en begin jaren zestig in de blender deden valt met geen pen te beschrijven. De muziek uit de jaren vijftig bleek ruiger en vuiger dan de jaren zestig deden vermoeden. Zijn rocking teenage combo heeft er voor gezorgd dat mijn muzieksmaak is veranderd. Nieuwe bronnen werden aangeboord. Het werd meer dan een enkele 'date with Elvis'.

Maart 1990 heb ik ze voor het eerst live zien spelen. Locatie Jaap Edenhal. Het concert was een terug naar de basis van de rock-'n-roll.

Mij is ook de de bonte verzameling bezoekers bijgebleven. Van cultureel angehaucht tot Hells Angels. Iedereen wilde er bij zijn.

Aardige bijkomstigheid was dat wij na afloop een door Sjaak Swart getapt pilsje hebben genuttigd. Hij was indertijd uitbater van de Edenhal. Mister Ajax stond zelf achter de bar. De avond kon niet meer stuk.

Dat Lux Interior, geboren als Erick Lee Purkhiser, nu in het hiernamaals rondloopt op damespumps maat 45, broek op de knie, microfoon in de keel en allerlei kreten uitslakend wordt niet vreemd gevonden. 'Songs the lord taught us' was de titel van het debuutalbum van The Cramps. Lux had voorinformatie.

(6+1) maal knevelen

2009-02-05T21:35:00.004+01:00

Het eigenlijke probleem van Andries Knevel is dat hij zichzelf belangrijker vindt dan de Bijbel.

13 jaar

2009-02-04T20:21:00.001+01:00

Ik moet snelheid minderen. Op de andere weghelft staat een auto stil. Een groep kinderen op het daarnaast gelegen fietspad. Gekafte boeken worden van het wegdek gehaald.

Vanavond hoor ik dat er een dertienjarig meisje uit Vries op weg naar haar school in Zuidlaren is aangereden en overleden.

Haar gekafte boeken werden van het wegdek gehaald.

Gekafte boeken.

Een schoolagenda.

Ik wil er niet aan denken.

Straks

2009-01-31T10:33:00.009+01:00

Afspraken maken met kinderen valt niet altijd mee. Logica is hun sterkste punt. Vanochtend had ik Job iets in het vooruitzicht gesteld. Dat vooruitzicht is straks. Komt Job tien minuten later naar mij toe met de opmerking dat het nu echt wel straks is.

I need you cool

2009-01-28T23:50:00.002+01:00

Air Force One

2009-01-28T00:12:00.003+01:00

Vandaag zag ik beelden van Obama's eerste vlucht met de Air Force One. Als een opgewonden jongetje besteeg hij de vliegtuigtrap. Bij de ingang werd hij welkom geheten door de gezagvoerder. Obama vond het zeer geruststellend dat de piloot er ook uitzag als een piloot. 'You look like Sam Shepard in The Right Stuff' waren zijn woorden. Goeie tekst.

Bourtange

2009-01-21T20:46:00.004+01:00

Vorige week donderdag. Laat in de avond. Met Martin G. neem ik het programma van Noorderslag door. Potentiele winnaars van de popprijs passeren de revue. De Dijk wordt niet genoemd. Ons gesprek wordt onderbroken met de mededeling dat de heer Holland zit te wachten. Binnen twee minuten staan we voor zijn kleedkamer. Onvoorbereid.

Jools Holland is door onze afwezigheid eerder begonnen aan de maaltijd. Zijn hoofdgerecht geeft ons tijd vragen te bedenken. Squeeze, The The, Later with, Bentley's en Bert Visscher, aanknopingspunten genoeg. Tijdens het toetje mogen we de kleedkamer binnen. We stellen ons voor en Jools verontschuldigt zich dat hij een banaan aan het eten is. Na inleidende praat over o.a. zijn aanwezigheid in Groningen ontpopt Jools zich als een groot kenner van stad en ommeland. Daar blijft het niet bij. Hij blijkt een liefhebber te zijn die een volgende keer graag een bezoek wil brengen aan Bourtange. Ja, de vesting Bourtange.

Spreek je met de man die een prominente rol vervult in de hedendaagse wereld van pop, rock en media. Gaat het gesprek over Oost-Groningen. Ik begrijp waarom mensen graag te gast zijn in zijn programma's.

Adriaan

2009-01-09T22:15:00.009+01:00

Kijkend naar Heerlijk Eerlijk Heertje moet ik denken aan het optreden van Raoul Heertje als zomergast. Van Dis is presentator en introduceert zijn gast. Heertje oogt onwennig en omdat het een lange televisie avond gaat worden dringt de vraag zich op of ze elkaar voor de rest van de avond moeten gaan tutoyeren. Heertje ontdooit. Hier had hij op gehoopt. 'Dan noem ik jou de hele avond Adriaan, maar dan hoop ik dat jij mij de hele avond Bassie noemt" waren de woorden van Heertje. Van Dis keek vragend naar Raoul. De toon was gezet.

90210

2009-01-09T20:53:00.007+01:00

Brandon
Brenda
Steve
Kelly
Dylan
Andrea

Ik kijk voor de tweede keer naar "Beverly Hills, 90210; The Next Generation" op Net 5. Het is niet goed, maar namen van versie 1 schieten door mijn hoofd en dat maakt het kijken leuk. 90210 was achttien jaar geleden ook niet briljant, maar wel het betere gevulde koek genre. Middelbare school televisie op z'n best.

Leuke bijkomstigheid is dat 90210 versie 2 op t.v. wordt gevolgd door Gossip Girl. De 90210 van nu. Idem rijke kinderen op weg naar volwassenheid die ontdekken dat vriend en vijandschap zo nu en dan dicht bij elkaar liggen. Nu geen Westkust USA, maar Manhattan en The Hamptons.

De muziek van 90210 was en is beter. Aflevering 1 begon vorige week met Time to Pretend van MGMT. Eén van de muzikale revelaties van 2008. Mijn vrijdagavond is de komende tijd gevuld.

Kodachrome

2009-01-08T21:10:00.001+01:00

Post uit Londen. Een grote doos met daarin camera en glaswerk van Nikon. Ik ben weer terug op het oude nest. Opgewonden en blij als een kind maak ik de doos open en tuur door de zoeker van de reflex. Wat een groot beeld. Lang leve de kleinbeeld sensor. Weg met die 'cropfactor'. Analoog altijd gefotografeerd met Nikon en Hasselblad. Digitaal even plaatjes gemaakt met Nikon, maar heel snel overgestapt op Canon. Zij was jarenlang digitaal superieur. Eindelijk is Nikon met digitale camera's op de markt gekomen die zich kunnen meten met en zich positief onderscheidt ten opzichte van Canon. Het voelt goed. Volgens mij heeft Nikon zijn high end camera's altijd laten ontwikkelen door fotografen. Canon daarentegen voelde altijd een beetje als het product van techneuten. Ik geef toe dat ik door mijn aankopen cognitief dissonant ben geworden. Fotograferen is niet enkel en alleen natuurkunde. Nu op zoek naar een digitaal alternatief voor Kodachrome.

Alle 13 goed

2008-12-21T21:49:00.001+01:00

De eindejaarsquiz kende dit jaar een rare ontknoping. Gewoontegetrouw trakteer ik de leerlingen de laatste les van het kalenderjaar en schooljaar op muziek. Woensdag was er in een vierde klas een leerling die vol trots wist te melden dat hij alle 13 fragmenten had herkend en dat hij voor de hoofdprijs ging. Leerling J. staat in de klas niet bepaald bekend als muziekkenner en een golf van ongeloof ging dan ook door de klas. Zelfs een band als MGMT had J. goed geraden. Oké, alternatieve popmuziek is de laatste jaren meer mainstream geworden en de komst van de nieuwe media zal ook wel zijn bijdrage hebben geleverd was mijn verklaring. Tijdens het feliciteren verscheen er een dikke grijns op zijn gezicht. J. toverde zijn IPhone op tafel en scrolde over het schermpje met daarop de namen van alle artiesten en titels van de quiz. Zoals de rol van een leerling moet zijn had J. natuurlijk voor de les contact gehad met leerlingen van andere klassen en met voorkennis de quiz gedaan. Mijn schuld, had ik maar meerdere versies moeten maken of de shuffleknop gebruiken. Wat wil het geval, J. had met niemand van te voren gesproken over de quiz. Zijn IPhone had tijdens de les permanent contact met het wereldwijde web en ving de muziek keurig op. Een herkenningsprogramma deed de rest. Titel en uitvoerenden werden herkend en keurig weergegeven op het scherm. Contact met YouTube en de ITunes winkel was de volgende stap op het kleine wonder van Steve Jobs. Volgend jaar echt obscuur.

Bethlehem

2008-12-19T20:44:00.007+01:00

Eén, twee, drie, vier,
Hoedje van, hoedje van,
Eén, twee, drie, vier,
In Bethlehem, in Bethlehem.
Werd geboren een stal.

Job vanochtend zingend aan de ontbijttafel.

Being There

2008-11-28T22:25:00.006+01:00

Een half uur voor de wekker. Job staat naast bed en moet plassen. We lopen naar het toilet. Job kleedt zich uit en gaat uitgebreid zitten. Hij is wakker, ik niet. Hij begint een heel gesprek. Omdat iedereen nog slaapt zeg ik hem dat hij zachtjes moet praten. Ondanks het tijdstip zet Job hoog in en fluistert; 'Pappa weet je wel wat onderwijs is?'

Hij heeft drie ochtenden proefgedraaid op school, maar deze vraag kan ik niet plaatsen. De leerling staat centraal, mijn zoon helemaal. Ik ben benieuwd naar zijn antwoord.

'Nou, dan botst een politie auto op een ambulance.'

Hoe kan hij dit weten.

Goed gesprek

2008-11-23T21:15:00.002+01:00

De A7 tussen Groningen en Hoogezand. Avondspits in het oostelijk deel van de provincie. l'Histoire de Melody Nelson zachtjes over de speakers. De stem van Serge Gainsbourg doet de rituele vergaderdans van dinsdagmiddag vergeten.

We rijden langzaam een autotransporter van Koopman uit Noordhorn voorbij. Vanaf de achterbank noemt Job het aantal auto's en merk. Hierna blijft het een tijdje stil.

Vanuit het niets komt Job met de vraag; 'Pappa wat is jokken?'. Ik denk na en antwoord door te zeggen dat je dan niet helemaal eerlijk bent. Job zie ik in de achteruitkijkspiegel dit antwoord tijd geven. Ik vraag of hij weet wat niet helemaal eerlijk zijn is.

'Ja dat is jokken.'

Herman Philippus Kuiphof 1919 - 2008

2008-11-21T23:01:00.010+01:00

Vijf jaar geleden werd ik door de Tafelronde van Emmen uitgenodigd een verhaal te houden over mijn generatie. De gegoede burgerij van Emmen en omstreken had vele sprekers gehad. Generatie X ontbrak.

Hoe begin je een betoog waarin je Punk, Van Agt, Bestek 81, Joy Division, Lubbers, U2, Nirvana, postmodernisme, Bos en Balkenende de revue wilt laten passeren. Niet allemaal het trefpunt van gezelligheid. Mijn generatie weet niet beter dat de broekriem altijd aangetrokken moest worden. De huidige kredietcrisis klinkt dan ook welhaast vertrouwd. Alle posities die er maatschappelijk toe doen waren halverwege de jaren tachtig al ingenomen door de babyboomers. Voor Generatie X viel er weinig te halen. Je was in die tijd snel te hoog opgeleid. Maar ja, hoe begin je een verhaal tegenover een groep die voornamelijk bestaat uit succesvolle babyboomers. Hoe kom je herkenbaar en fatsoenlijk binnen als je gaat spreken over een generatie die grote vraagtekens zet bij de maakbaarheid van mens en maatschappij.

Na een korte introductie liet ik beelden zien van de WK voetbal finale in 1974. 'Zijn we er toch ingetuind' was het commentaar van Herman Kuiphof. Een beter vertrekpunt kon ik niet bedenken.

Meneer Kuiphof bedankt. U had een vertrouwenwekkende stem. Niet alleen als sportcommentator op tv, maar ook als vaste gast in de radioprogramma's van Ischa Meijer.

Taking Chance

2008-11-21T20:32:00.011+01:00

By U.S. Marine Corps Lieutenant Colonel Michael Strobl

When we arrived at Billings, I was the first off the plane. The funeral director had driven five hours up from Riverton, Wyoming, to meet us. He shook my hand as if I had personally lost a brother.

I picked up my rental car and followed Chance for the five hours back to Riverton. During the long trip I imagined how my meeting with Chance's parents would go. I didn't know anything about Chance Phelps; not even what he looked like. I wondered about his family and what it would be like to meet them. I was very nervous about that.

When we finally arrived at the funeral home, I felt I needed to inspect Chance's uniform to ensure everything was proper.

Earlier in the day I wasn't sure how I'd handle this moment. Suddenly, the casket was open and I got my first look at Chance Phelps. His uniform was immaculate—a tribute to the professionalism of the Marines at Dover. I noticed that he wore six ribbons over his marksmanship badge; the senior one was his Purple Heart. I had been in the Corps for more than seventeen years, including a combat tour, and was wearing eight ribbons. This private first class, with less than a year in the Corps, had already earned six.

The next morning, I wore my dress blues and followed the hearse for the trip up to Dubois, population about 900, some ninety miles away. This was the most difficult leg of our trip for me. I was bracing for the moment when I would meet his parents and hoping I would find the right words as I presented them with Chance's personal effects. We got to the high school about four hours before the service was to begin.

In short order I met Chance's step-mom and father, followed by his step-dad and, at last, his mom.

I told them about our trip. I told them how, at every step, Chance was treated with respect, dignity, and honor. I didn't know how to express to these people my sympathy for their loss and my gratitude for their sacrifice. Now, however, they were repeatedly thanking me for bringing their son home and for my service. I was humbled beyond words.

The service was a fitting tribute to this hero. When it was over, we stood as the casket was wheeled out with the family following. The casket was placed onto a horse-drawn carriage for the mile-long trip from the gym, down the main street, then up the steep hill to the cemetery. I stood alone and saluted as the carriage departed the high school.

All along the route, people had lined the street and were waving small American flags. The flags that were otherwise posted were all at half-staff. For the last quarter mile up the hill, local boy scouts, spaced about twenty feet apart, all in uniform, held large flags. At the foot of the hill, I could look up and back and see how enormous the procession was. I wondered how many people would be at this funeral if it were in, say, Detroit or Los Angeles—probably not as many as were here in little Dubois, Wyoming.

The carriage stopped about fifteen yards from the grave. Once the entire crowd was in place, the pallbearers came to attention and began to remove the casket from the caisson. As I had done all week, I came to attention and executed a slow ceremonial salute as Chance was being transferred from one mode of transport to another.

From Dover to Philadelphia, Philadelphia to Minneapolis, Minneapolis to Billings, Billings to Riverton, and Riverton to Dubois, we had been together. Now, as I watched them carry him the final fifteen yards, I was choking up. I felt that, as long as he was still moving, he was somehow still alive. Then they positioned him over his grave. He had stopped moving.

Now, he was home to stay and I suddenly felt at once sad, relieved, and useless. It had been my honor to take Chance Phelps to his final post. Now he is on the high ground overlooking his town.

I miss him.

Gisteravond heb ik gekeken naar de documentaire Operation Homecoming van Richard Simmons. Ik werd meegenomen in de hoofden van mannen en vrouwen die vochten in Irak.

Vandaag keek ik vanuit lokaal 108 naar samenpakkende duistere wolken. Ik moest denken aan Chance Russel Phelps. Rouwcentrum, uniform check, gymzaal en graf. Zijn 'thuiskomst' zit nu in mijn hoofd.

Knakworst

2008-11-12T22:19:00.010+01:00

11 november is de dag. Job en Lot zijn er klaar voor. Om vier uur generale repetitie bij opa en oma. Oefening wordt beloond. Naar huis en voor het lopen nog snel een warme hap. Boerenkool met gehaktbal. Tussendoor een paar keer onder aanvoering van Job naar de deur om de vocale kwaliteiten van kinderen uit de buurt aan te horen. Een kikker van chocolade is onze dank. Job geniet zichtbaar van zijn rol als gulle gever. Hierbij gebleven, was ook goed. Later wordt duidelijk waarom. Job denkt dat je tijdens Sint Maarten ook snoep moet meenemen voor de mensen bij wie je aanbelt. Dat je met een lichtje laat over straat mag lopen is voor hem voldoende. Lopen en geven is zijn idee.

De lampionnetjes van Job en Lot worden ontstoken. We overtuigen dat er een lege tas mee moet. Welke buren als eerste is het volgende dilemma. We volgen Lot en slaan linksaf. Voor buurvrouw Jantje wordt door Job enthousiast gezongen. Lot snapt het concept nog niet helemaal en blijft stil. Ze kijkt haar ogen uit. Twee huizen verder begint ze de smaak te pakken te krijgen en zingt nu zachtjes mee. Ze weigert het verkregen snoepgoed in haar tas te stoppen. Je krijgt iets en moet het direct weer afstaan. Hoe durven we.

Het idee om eerder met Lot naar huis te gaan laten we varen. Ze wil zonder handje lopen en steekt trots haar neus omhoog. Als een prinses baant ze zich een weg door het donker.

'Ze zijn er niet' is Job's commentaar als de bewoners niet stante pede verschijnen. Op naar het volgende huis zie je hem denken. Tenslotte is en blijft Sint Maarten hard werken.

Door beide wordt snoep verkozen boven gezond. Logisch. Lot kiest op kleur, Job op grootte. Een mandarijn als extra traktatie wordt geweigerd. De vrouw van de bakker vindt onze trots zo schattig dat ze wel drie dingen mogen uitkiezen.

Het geplande rondje om de vijver zit er bijna op. Een oud echtpaar doet open. Job begint te zingen en Lot valt halverwege in. Het echtpaar vindt dat ze beide prachtig hebben gezongen, maar moeten even wachten op een traktatie. De vrouw des huizes gaat naar de keuken en komt terug met een pannetje met daarin warme knakworstjes. Lot weet inmiddels heel goed hoe het systeem werkt en pakt er één. Job kijkt haar ongelovig aan en vraagt zonder gene of ze geen snoep heeft. Wij proberen te redden wat er te redden valt en zeggen dat een knakworst ook heel lekker is. Voor Job is er geen uitweg meer. Hij moet wel een worstje aannemen.

Op weg naar de volgende deur en uit het zicht vraag ik of Job zijn knakworst al heeft opgegeten.

Chris antwoordt met volle mond.

Week 45

2008-11-07T22:14:00.006+01:00

Wanneer ik als kind de vlizo trap naar zolder beklom keek JFK middels een groot fotoportret mij recht in de ogen. Vader had voor mijn zijn anderhalf jaar in New York gewoond en dit was in huis één van de weinig direct zichtbare herinneringen aan zijn verblijf. Ik maak mijzelf wijs dat ik door dit portret op jonge leeftijd geïnfecteerd ben geraakt door het Americana virus. De eerste spreekbeurt op de lagere school waren dia's van pappa uit Amerika.

Obama was afgelopen week all over the place. Na een nacht met weinig slaap waren de meeste klassen woensdag zo slim te vragen wat ik van de verkiezingsuitslag vond. Even geen standaard godsdienstles was de verborgen agenda waar ik graag gehoor aan gaf. Naarmate de dag vorderde sloeg de vermoeidheid toe. Ik werd emotioneler en pathetischer. Zelf geboren in de jaren zestig van de vorige eeuw vertelde ik de leerlingen dat die jaren helemaal niet zo leuk waren. Peace, love en understanding mag voor velen het beeld zijn. De jaren zestig waren in retrospectief zeer gewelddadig. Helemaal geen bloemetjes in je haar. De moord op Kennedy, MLK en Malcolm X, de oorlog in Vietnam, rassenrellen en gewelddadige demonstraties. Je kon het treffen dat je gelyncht werd vanwege je huidskleur. Dat er binnenkort twee donkere meisjes rennen door de gangen van het Witte Huis, ja, dat betekent wel iets.

McCain kwam ook ter sprake. Hij toonde zich een groots verliezer. Ik citeerde vrijelijk uit zijn zeer respectvolle betoog over de historische keuze van het Amerikaanse volk voor Obama. Het plichtmatige voorbij.

Veel mensen zien Amerikanen als achterlijk en dom. Ik moet de deze week getoonde vitaliteit in Nederland nog zien. Hebben wij ooit een vrouwelijke premier gehad. Hoeveel gemiep en gemor viel er niet te horen na de benoeming van een Nederlander met een Marokkaans verleden tot burgemeester van Rotterdam. Rabat aan de Maas stond zelfs geschreven. Om maar te zwijgen van de krachten die bang zijn dat Sinterklaas over een paar jaar niet meer gevierd mag worden.

Op zolder is genoeg ruimte. Ik ga morgen een foto van Obama inlijsten.

Recycling

2008-11-06T21:16:00.008+01:00

De Tour nog met potlood. De Ronde van Vlaanderen, Waalse Pijl, Luik-Bastenaken-Luik en Giro inmiddels met pen. Armstrong's agenda voor 2009 begint vol te raken. Als wielrenner zou ik na het zien van bovenstaande foto bang worden en mijn ambities voor 2009 bijstellen. Lance sprak gisteren in San Diego na afloop van testen in een windtunnel de volgende woorden: 'Ik begon in 1992 te fietsen en begon onmiddellijk wedstrijden te winnen. Als ik in 2009 opnieuw op de fiets stap, zal ik opnieuw wedstrijden winnen'. De Muur van Geraardsbergen & Huy, La Redoute en Ventoux zijn gewaarschuwd.

Overwinning

2008-11-05T23:32:00.004+01:00

'Pappa, moet je luisteren. Obama heeft gewonnen. Dat kan helemaal niet. Hij kan helemaal niet voetballen'.

Job vanochtend om 7.00 uur.

Frank

2008-11-04T14:02:00.015+01:00

Hij was aio en gaf college. Ik studeerde. We spraken elkaar voor het eerst tijdens het academisch kwartiertje in de kantine van de Faculteit Godgeleerdheid en Godsdienstwetenschap. Film was het onderwerp. Acteur Robert Duvall in het bijzonder. De stilte tussen 'I love the smell of napalm in the morning' en 'victory' daar draaide het om. Film is timing. Het begin van een vriendschap.

Amerikaanse politiek en Frank zijn twee handen op één buik. Nog zie ik Frank in 1992 in de Gerbrand Bakkerstraat de Blaupunkt videorecorder herhaaldelijk terugspoelen om Tsongas antwoord te laten geven op de vraag wat de prijs van een gallon melk is. Toen ik in het voorjaar van 2004 in New York bij de CBS studio's stond te wachten op Kerry en een aantal demonstranten zich op straat roerden, even met Frank bellen en ik wist elk detail over deze criticasters.

Het afgelopen jaar kwam in elk gesprek met Frank de naam Obama minstens zeven keer voorbij. De vele uren dat Frank Daily Kos aan het bezoeken was, ik moet het niet willen weten. Frank was Obama fan vanaf het eerste uur. Ik daarentegen bleef sceptisch. Eerst zien, dan geloven.

Over anderhalf uur we weten meer. Nog even stilte.

Frank alvast gefeliciteerd.

15 - 6

2008-11-04T08:00:00.001+01:00

Het maar 75 inwoners tellende Dixville Notch (New Hampshire) gaat in het land van droom en wensen traditie getrouw om middernacht naar de stembus. Zij willen graag de eerste zijn met een uitslag. Sinds Hubert Humprey in 1968 hebben hier enkel Republikeinse kandidaten gewonnen. De eerste voorspelling is al fout. Obama wint met 15 - 6 van McCain. Wordt het toch een lange nacht?

Zeeburgia

2008-11-03T20:52:00.008+01:00

Ik hoop dat muzikale alleskunner en held Tony van Heemschut van dezelfde partij is als z'n broer. Kan leuk worden tijdens de inauguratie.

Schouwburger

2008-10-23T08:24:00.005+02:00

Job is gisteren voor het eerst van zijn leven naar de schouwburg geweest. Een voorstelling van theater Terra met kikker in de hoofdrol. Job zat samen met beste vriend Gijs en diens broertje Hidde 1e rang, rij 1. Ophoging in de stoel zodat hij alles goed kon zien. Er was sneeuw, het waaide heel erg en de muziek was hard, maar weer niet zo hard als de Peppers, was na afloop het commentaar. Hij kwam ogen en oren te kort.

Vannacht kwam hij ons stotterend vertellen dat het wel heel, heel mooi was in de schouwburger.

Het smaakt naar meer.

'High' en 'popular culture' verenigd.

Last Days

2008-10-22T22:09:00.009+02:00

Groningen november 1989. Koopavond. De kas van Elpee aan de Oosterstraat is opgemaakt. De winkel afsluiten en snel naar het Deliplein voor een late warme hap. Thuis plaatjes draaien en nieuwe tijdschriften lezen. De opmaat voor het wekelijkse Vera bezoek. Vanavond staan twee bands uit Seattle op het programma.

Anderhalf uur later begroet ik bij de ingang de Jannen. Ik vraag aan Gorter wat de verwachting is voor vanavond. TAD is volgens hem 'truckersrock' die er toe doet en Nirvana is op voorhand het mindere deel van de programmering. Van beide bands weet ik weinig. De laatste groep heeft 'Bleach' gemaakt, een album met daarop een cover van Shocking Blue's Love buzz. Kooi heeft de plaat een aantal keer op vrijdag 'importdag' in de winkel gedraaid. Platenlabel Sub Pop valt ook onder deze categorie.

Van de concerten kan ik mij niet veel herinneren. TAD was niet mijn ding en Nirvana was niet wat het later werd.

Peter W. komt de winkel binnen. De koopavonden die 1991 uitluiden zijn in volle gang. Hij vraagt in de drukte of wij de nieuwe single van Nirvana voldoende hebben voorgenoteerd. Uit Amerika sijpelen berichten binnen dat er een briljante single van dit bandje op komst is. Ze zitten inmiddels bij een groot platenlabel en schijnen de ultieme brug tussen underground en mainstream gemaakt te hebben. De rest is geschiedenis.

Over Smells Like Teen Spirit is het nodige geschreven. Dito over Nevermind. Ondanks het feit dat de muziek geworteld is in het begin van de jaren negentig en appelleert aan die periode, staat zij nog steeds.

April 1994. Ik geef les aan Havo 3. Op weg naar school hoor ik dat Kurt Cobain, zanger van Nirvana, zelfmoord heeft gepleegd. Wiskunde, gonio is het onderwerp. Tussen sinus en cosinus denk ik aan Cobain. Aangekomen bij tangens word ik gered door de bel.

Vanavond geen zin in voetbal. Gekeken naar Last Days van Gus van Sant. Een film die wel en niet over de laatste dagen van Kurt Cobain gaat. Ik kijk in éen adem gebiologeerd naar het scherm.

De juiste woorden vinden wil maar niet lukken.

Boogie man

2008-10-21T13:25:00.013+02:00

Ik koester al jaren de film The War Room van D.A. Pennebaker. Hier zie je hoe de strijd om het hoogste ambt van de vrije wereld wordt teruggebracht tot het schoolplein. In de film wordt BillClinton in de aanloop naar het presidentschap gevolgd. Je kijkt naar en volgt de campagne van de Clintons tijdens de voorverkiezingen en verkiezingen van 1992. Centrale figuur in deze documentaire is James Carville. Wat mij voornamelijk is bijgebleven is dat je blijkbaar alleen een klein kantoor, telefoon, fax en mensen van het type Carville nodig hebt om president te kunnen worden. 'How to talk dirty and cheap and influence people' was ooit het motto van Lenny Bruce. Carville en co. hebben dit tot norm verheven. Het werkt. De 'comeback kid' uit Arkansas werd president van de V.S. ondanks het feit dat toen al duidelijk was dat er een aantal oneffenheden in zijn curriculum vitae zaten. De sigaar was enkel een nieuw detail.

De campagne van 1992 stond niet op zichzelf en veel was geleerd uit het verleden. Als je meer wilt weten over dat verleden, het spinnen, het breken van politieke tegenstanders moet eens te rade gaan bij Lee Atwater (1951-1991). Deze politieke rockster heeft aan de basis gestaan van Amerika's ruk naar rechts eind jaren zeventig. Reagan en de Bushes hebben hun positie te danken aan Atwater. Hij is o.a. de bedenker van uitspraken als 'The Evil Empire', een veel gehoorde quote in de jaren tachtig als het om Rusland ging. In de jaren zeventig zelf politiek actief in het zuiden van de U.S of A. heeft Atwater Ronald Reagan in het zadel geholpen middels een vuile en vuige campagne. Jimmy Carter moest door hem worden neergezet als een 'n*ggalovin homo' die niet in staat was Amerikanen in den vreemde te beschermen. Hij was 30 toen Reagan president werd. Volgens sommige criticasters is in retrospectief zijn invloed op het Amerikaanse politieke & culturele landschap zo groot geweest dat door zijn toedoen elke democratische en liberale ontwikkeling werd stopgezet. The American Civil Movement kon wel inpakken. Atwater overleed in 1991, maar liet een erfenis na die zijn weerga niet kent. Campagne technieken zijn door hem definitief veranderd. Roddel en achterklep werd door hem schaamteloos uitgebuid. Hij had kennis en weet van het Amerikaanse 'heartland'. Hij wist wat de mensen willen horen. De Dig Ista's en Kaj van der Linde's van deze wereld zijn Atwater schatplichtig. Voer voor politicologen. Morgenavond wordt Boogie Man: The Lee Atwater Story uitgezonden. Op het net circuleren veel positieve kritieken. Een 'must see' volgens velen. Het schijnt dat na het zien van de documentaire de Amerikaanse politiek nooit meer dezelfde is.

Ik denk dat ik in de kast naast P.T Anderson's Boogie Nights een plek moet vrij maken.

O ja, Atwater was ook een verdienstelijk gitarist. Op inauguraties nam hij het ervan en musiceerde met de groten der aarde. Los hiervan maar toch aardig om te melden is dat er muziekkenners zijn die beweren dat zijn politieke en culturele revolte de 'zwarte' muziek eind jaren zeventig kapot heeft gemaakt. Of zoals een Amerikaans congreslid Atwater hem ooit typeerde: 'The most evil man in America'. Ik kan niet wachten.

Déjà vu all over again

2008-10-19T20:21:00.011+02:00

Parijs afgelopen woensdag 22.15 uur. Metrostation Charles de Gaulle Etoile. Op stap met 41 leerlingen en 5 collega's. We lopen naar het perron, zit daar iemand te musiceren. Deze persoon stond niet meer op mijn harde schijf, maar in een fractie van een seconde was hij terug en herinnerde ik mij dezelfde situatie vorig jaar. Wat muziek en 'Let It Be' van Lennon & McCartney in het bijzonder niet kan doen. Toen en nu heb ik geen ander nummer uit mans mond kunnen optekenen. Dit kan twee dingen betekenen. Zijn repertoire bestaat uit enkel één Beatle nummer, of deze 'voor mijn beeld' dakloze straatzanger heeft een speellijst voor de woensdagavond en was ik vorig jaar op dezelfde tijd op dezelfde plaats. Ik zou hier niet zoveel woorden aan vuil maken, ware het niet dat de uitvoering van dit door het extatisch microfoon gebruik dusdanig hilarisch was dat het gedurende de rest van de excursie vroeg om een imitatie. In de bus was een microfoon. Makkelijk en slecht tegelijk. Ik geef het toe. Déjà vu all over again.

Paul Newman 1925-2008

2008-09-28T21:49:00.003+02:00

"What we've got here is failure to communicate."

Onderweg

2008-09-26T21:42:00.004+02:00

Deze foto is bemoedigend. Volgen het onderschrift is McCain samen met vrouw en echtpaar Guiliani onderweg naar Oxford Mississippi. Ik heb alle vertrouwen in de gezagvoerder.

Afzeggen

2008-09-26T21:03:00.006+02:00

Over vijf uur vindt in Oxford Mississippi het eerste presidentiele debat plaats. McCain is teruggekomen op zijn besluit om niet te debatteren. Eergisteren een afspraak afzeggen is hem niet goed bekomen. Moet je allerijl naar Washington. Heb je de intentie het land te redden. Wordt je door vriend Letterman nog afgezeken ook.

Berichten voor de vissers

2008-08-30T20:47:00.003+02:00

Statistically, Alaskan crab fishing remains one of the most dangerous jobs in the United States. In 2006, the Bureau of Labor Statistics ranked commercial fishing as the job occupation with the highest fatality rate with 141.7 per 100,000, almost 75 percent higher than the rate of for pilots, flight engineers and loggers, the next most hazardous occupations. However, Alaskan crab fishing specifically is even more dangerous with over 300 fatalities per 100,000. Over 80% of these deaths are caused by drowning or hypothermia. The fishermen are also susceptible to crippling injuries caused by working with heavy machinery and gear.

Zou Sarah Heath Palin deze Alaskan crab zelf gevangen hebben?