Captain, my captain

'Gecondoleerd' hoor ik aan de andere kant van de lijn. Het is Frank die kond doet dat Don van Vliet a.k.a. Captain Beefheart is overleden. Multipele sclerose deed hem gisteren op 69 jarige leeftijd de das om.

Beefheart speelde geen noten, hij kneedde ze. Als je als luisteraar dacht hem te kunnen volgen was hij al een afslag verder. Vaak vonden mensen zijn muziek te modern voor tijd en plaats. Onnavolgbaar.

Dachau blues those poor jews
Dachau blues those poor jews
Down in Dachau blues, down in Dachau blues
Still cryin' 'bout the burnin' back in world war two's
One mad man six million lose
Down in Dachau blues down in Dachau blues
Dachau blues, Dachau blues those poor jews
The world can't forget that misery
'n the young ones now beggin' the old ones please
t' stop bein' madmen
'fore they have t' tell their children
'bout the burnin' back in World War Three's
War One was balls 'n powder 'n blood 'n snow
War Two rained death 'n showers 'n skeletons
Danced 'n screamin' 'n dyin' in the ovens
Cough 'n smoke 'n dyin' by the dozens
Down in Dachau blues
Down in Dachau blues
Three little children with doves on their shoulders
Their eyes rolled back in ecstasy cryin'
Please old man stop this misery
They're countin' out the devil
With two fingers on their hands
Beggin' the Lord don't let the third one land
On World War Three
On World War Three

Tsja, niet echt het trefpunt van gezelligheid. Zet hier maar eens noten onder.

A Christmas Gift for You from Phil Spector moet maar even wachten.

4' 33''

'Hum me a few bars' vroeg Zappa in Helsinki aan het publiek halverwege de jaren zeventig toen hij vroeg om verzoeknummers tijdens het 'audience participation' deel van zijn concert. Het bleef te lang stil en ad rem als altijd kwalificeerde hij deze stilte als een John Cage compositie.

Op weg van keuken naar hal riep ik richting wederhelft of ze John Cage aan het uitvoeren waren. Ik wist dat de tv stond aan, maar hoorde geen geluid. Met dank aan Zappa herkende ik zonder voorinformatie 4' 33'' van John Cage.

Volgende week maandag bij wintergasten schijnt er weer een uitvoering op de buis te zien te zijn. Een betere?

Grinderman

Na een dag vol fysieke arbeid voor de zaak van mijn betere helft per pedes apostolorum op weg naar een treffen van mijn bralclub piept mijn mobiel. Of ik vanavond naar de Grinderman in de O'poort ga? Vriend Hans nodigt mij uit voor een concert dat niet in mijn systeem zit. Nick Cave met zijn hobbybandje in de stad hoe kan ik dat nou niet weten. Als de boomlange Australiër in je achtertuin concerteert kun je daar natuurlijk niet niet zijn.

Om klokslag half tien vindt de overdracht van kaarten plaats en is heer Cave al begonnen met zijn optreden. Het verschil met zijn Bad Seeds valt in de hal al op. Deze band klinkt compact, stompt en rockt. In de zaal oogt Cave voor zijn doen ontspannen en wordt de ene na de andere knieval richting publiek gemaakt.

Het pastorale geluid is bij het concept Grinderman niet of nauwelijks aanwezig of het moet zijn dat de 53 jarige Cave zich gedraagt als een hogepriester van de rock. Jonge bandjes kunnen nog een punt zuigen aan de tomeloze inzet en het klankdecorum dat de Grinderman laat zien en horen.

Grommend, brullend en huilend als een hongerige wolf baant Cave zich een weg door het concert en sluit waardig af met het ultieme prijsnummer Grinderman.

Ik heb nog een boekenbon. De titel is na vanavond bekend. Die andere 'Aanslag' heb ik al.

Dude

Bij het betreden van de zaal schudt zanger Bad Blake zijn hoofd en mompelt iets in de trant van 'niet weer'. Het concert vindt plaats in een bowling centrum.

Ik kijk nog maar vijf minuten naar 'Crazy Heart' en deze film over countryzanger Blake, gespeeld door Jeff Bridges, doet geen enkele moeite mij niet te laten denken aan Jeff's meest definitieve rol ooit, die van 'Dude' in de 'Big Lebowski' van de broertjes Coen.

'Crazy Heart' is dun en zit boordevol cliché's, maar doet het er toe? Helemaal niet. De film kijkt lekker weg. Jeff Bridges is tenslotte altijd een feestje. Als country zanger gelauwerd met een Oscar, hij blijft 'His Royal Dudness'.

De makers van Guitar aficionado zijn het hier blijkbaar mee eens.

'The Dude abides'. Voor eens en voor altijd.

Annoying

Het kan verkeren.

Na een week van meligheid met collega's H. en W. heb ik gisteren voor het eerst 'Annoying Orange' aan mijn kinderen laten zien. Voor de oudste een hit, voor de jongste duidelijk niet. Domme actie, want Job weet nu dat hij zijn tong half uit de mond moet steken en daarbij lawaai moet maken om situaties belachelijk te maken. Lot had moeite met het grote mes aan het einde van het filmpje. Zij meldt met overslaande stem dat zij dit filmpje niet weer wil zien en als Job zijn tong nog eens uitsteekt dan roept zij de neef van Job's vriend en klasgenoot Lars, die zit namelijk in het leger. Hij is de voor ons alleen uit verhalen bekende oorlogsneef. Irritant, want ridders zijn op dit moment de grens van onze opvoedkundige reikwijdte.

U begrijpt dat de vele vervolgfilmpjes van 'Annoying Orange' in huize van der Veen gewoon niet bestaan.

Ik stop met schrijven want Lot komt aangelopen en heeft een vermoeden van sinaasappel op het beeldscherm. Voor je er erg in hebt kan een simpele sinaasappel verworden tot een Princip, de man die de trekker overhaalde om Franz Ferdinand te vermoorden.

Fire walk with me

Het einde van een mooie zondag. Ids, Jesse en Petra waren op bezoek. Samen naar het bos. Daar ontstond het idee om hout te sprokkelen. Het gesleep en gesjouw geeft dit als resultaat. Ben bang dat sprokkelen de komende weken een vast onderdeel van de wandelingen gaat worden. Als ze maar geen pyrofiel worden.

Gewetensstekker

Bij de evangelicalen op t.v. verbazen de heren aan de gesprekstafel zich over Wilders. Hij wil garanties over het stemgedrag van CDA kamerleden. Dit wordt terecht niet geaccepteerd en Wilders trekt de stekker eruit.

Heb ik het mis. Wilders hecht toch aan onafhankelijkheid. Het geweten van Wilders speelt op 3 september 2004 dusdanig op dat hij wel uit de VVD moet stappen.

Ik denk dat Wilders binnenkort ook zeggenschap wil hebben over de formatie in België. Raakt ons Nederlanders ook. Hij vindt vast wel iets over positie van Vlaanderen t.o.v. Wallonië. Ik ben ook benieuwd wat hij volgende week in New York gaat zeggen als hij zijn geweten laat spreken over de bouw van een moskee.

Volgens Kant begint onze kennis met ervaring. Klink had afgelopen maand de zijne en kwam tot inzicht. Wilders heeft blijkbaar een Copernicaanse wending gemaakt. Hij is ridder geworden tegen de Verlichting.

Verbazing! Ik begin de stekker steeds beter te begrijpen.