Onderwijs en actualiteit. Een combinatie die je niet altijd moet willen. Is kennis niet universeel en per definitie actueel. Door de gebeurtenissen in de Heimat van vorige week vertoon ik in klas 3 de film Elephant van Gus van Sant. Een poging tot levensvaardigheid zullen we maar zeggen.
Elephant is een speelfilm gebaseerd op de slachting die in 1999 werd aangericht op de Columbine High School in Littleton, Colorado. Toen ik deze film ik voor het eerst zag tijdens een nachtelijke voorstelling op het filmfestival Rotterdam sprak tempo en vorm mij erg aan. Lekker loom en heerlijk strak.
Mijn grootste angst bij het laten zien van de film aan leerlingen was niet het onderwerp, maar het tempo. Zouden zij zich hierover heen kunnen zetten en gegrepen worden door het onderwerp. Gelukkig, de lange trage shots door de gangen van de school werden ademloos bekeken. Het spelen met tijd en snelheid werd bij het bespreken geen onderwerp.
Voor mij is de film deze week alleen maar beter geworden. Dat iemand een film kan maken over een onderwerp dat zorgt voor hevige maatschappelijke ontwrichting zonder direct moraliserend te worden. Wat een weldaad. De film laat alleen maar zien.
Elephant toont geweld. Geweld zonder opsmuk. Geweld krijgt geen sociale context. Geweld is hier enkel willekeurig, terloops en zonder doel. Identificatie is door vorm en stijl onmogelijk.
Na de vele analyses over het hoe en waarom van Winnenden gelezen te hebben is Gus van Sant's Elephant een antwoord dat maar geen antwoord wil zijn.
Als Job over veertien jaar in het bezit is van een rijbewijs wil hij graag met de zwarte BMW op pad. 'Jij moet dan voorin naast mij zitten en vertellen waar we langs moeten rijden. Mamma en Lot moeten dan samen op de achterbank. Dat lijkt mij heel leuk. Zullen we dat doen?'
Collega H. is van mening dat ons werk gelijkenis begint te vertonen met een B-film. Collega B. wil liever vandaag dan morgen beginnen met een filmclub. Ondergetekende vertoont in klas 3 Elephant van Gus van Sant. Thuis worden pakketjes dvd's uit de U.K. bezorgd. Het 'geheime' woord van de afgelopen week was 'film'. 
Onderwijs en actualiteit. Een combinatie die je niet altijd moet willen. Is kennis niet universeel en per definitie actueel. Door de gebeurtenissen in de Heimat van vorige week vertoon ik in klas 3 de film Elephant van Gus van Sant. Een poging tot levensvaardigheid zullen we maar zeggen.
"Daar kan er misschien nog een stoel worden bijgeschoven." Of ik er bezwaar tegen heb plaats te nemen in het zaaltje naast de kerk. Een drager loodst mij langs de lijkwagen naar de ingang. Langs de randen en aan drie rijen met tafels zit het volgepakt met bekenden van de overledene. Kaarsen worden aangestoken. Zien doen we het niet. Er is enkel geluid. Een begrafenis is per definitie onwerkelijk. Zonder beeld helemaal.
Vader en zoon aan tafel. Ik lees de krant en een cartoon over vrije schoolkeuze trekt Job's aandacht. 'Pappa wat voor letters staan hier?' Ik begin de zin 'dan ga je maar naar een andere school' te spellen en probeer elke letter te verduidelijken door er namen van bekenden aan te koppelen. De d van Douwe gaat goed. Bij de a aangekomen vraag ik in welke naam deze letter ook voorkomt. Zijn antwoord: 'In de naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Amen.' Ben ik blij dat wij hebben kunnen kiezen voor rooms-katholiek onderwijs.
Geboren halverwege de jaren zestig hing voornamelijk muziek van het hippiedom in de lucht. Punk opende nieuwe muzikale deuren. De manier waarop The Cramps en de onlangs overleden zanger Lux Interiour muziek uit krochten en kelders van de jaren vijftig en begin jaren zestig in de blender deden valt met geen pen te beschrijven. De muziek uit de jaren vijftig bleek ruiger en vuiger dan de jaren zestig deden vermoeden. Zijn rocking teenage combo heeft er voor gezorgd dat mijn muzieksmaak is veranderd. Nieuwe bronnen werden aangeboord. Het werd meer dan een enkele 'date with Elvis'.
Het eigenlijke probleem van Andries Knevel is dat hij zichzelf belangrijker vindt dan de Bijbel.
