Locatie

Beeld van je eigen kroost beoordelen riekt naar tunnelvisie.

I don't like the truth

Half twaalf. Ik moet nodig naar bed, maar doe nog een rondje langs de televisie velden. Ik blijf steken bij bovenstaand beeld en voordat ik er erg in heb zit ik gebiologeerd te kijken naar de documentaire You Don't Like the Truth: 4 Days Inside Guantánamo en vergeet de slaap.

De waarheid is niet leuk, zeker als je geconfronteerd wordt met de situatie waarin Omar Ahmed Khadr is beland. Khadr is een inmiddels 24-jarige Canadees die in oktober 2010, in ruil voor een schuldbekentenis, acht jaar gevangenisstraf kreeg in plaats van levenslang, en zijn straf uitzit in isolatie op Guantánamo Bay. Uit zeven uur ondervraging op Guantánamo Bay is een documentaire over Omar gemaakt die mij niet onberoerd laat.

In hoeverre Omar Ahmed Khadr schuldig was toen hij in 2002 op 16 jarige leeftijd werd opgepakt doet er niet toe. Feit blijft dat hij op onmenselijke wijze werd behandeld door de Amerikanen tijdens zijn gevangenschap. Zijn thuisland Canada bleef op momenten dat het er op aankwam behoorlijk in gebreke.

"How can I, as a cold son of a bitch, have more compassion than their own people?” zegt een Amerikaanse ondervrager en soldaat die ruiterlijk toegeeft dat ook zijn handelen in 2002 werd gevoed door haat over de aanslagen op 9/11. Als hij kijkt naar de beelden van de ondervraging van Omar Ahmed Khadr weet hij te melden dat hij ook geen lieverdje is als het gaat om ondervragingstechnieken, "But he is just a kid". De grenzen van het toelaatbare om informatie te krijgen zoek je bij zo iemand niet op. Hij zat in het verkeerde kamp, maar dat kun je zo'n kind niet aanrekenen.

Het werd half één en toen vanochtend mijn lokaal was gevuld met 15 en 16 jarigen gonsden beelden en uitspraken nog door mijn hoofd. Guantánamo Bay is geen kinderspel. Waar blijven de beloftes om te sluiten.

Verbluffend niet leuk.

Vinex

Deze lichtvoetige zwaarmoedigheid in een buitenwijk staat vandaag op nummer 1 in mijn lijst van vorig jaar. Voor morgen weet ik het nog niet. Misschien wel The National.

v/d Veen(stra) flyer

Ik ben groot geworden met namen als Jack de Heer en Larry van Wieren. Hollandse Canadezen of Canadese Hollanders, wat u wilt. Als kind werd ik door mijn vader meegenomen naar Thialf om Neerlands trots op ijshockey gebied te kunnen zien spelen. De vader van één van mijn vaders collega's was uitbater van het horeca deel van dit Heerenveense ijspaleis en hulp bij wedstrijden van de Feenstra Flyers en grote schaatstoernooien was welkom. Dit gaf privileges en maakte ik als kind live kennis met face-off, puck, stick, icing, powerplay en Abe Lenstra.

Abe was op leeftijd en zat in een rolstoel met kleed over de benen op een vaste stek aan de rand van de boarding de Flyers aan te moedigen. Ik heb hem een paar keer een drankje mogen brengen. De grootsheid van deze grootheid kon ik toen niet weten.

Vanmiddag werd Job na een aantal rondjes schaatsen op de lokale kunstkerstijsbaan een ijshockey stick in de schoot geworpen. Aandoenlijk werd er door kleine mannetjes achter een puck aan 'geschaatst'. Klein, maar groots.

Captain, my captain

'Gecondoleerd' hoor ik aan de andere kant van de lijn. Het is Frank die kond doet dat Don van Vliet a.k.a. Captain Beefheart is overleden. Multipele sclerose deed hem gisteren op 69 jarige leeftijd de das om.

Beefheart speelde geen noten, hij kneedde ze. Als je als luisteraar dacht hem te kunnen volgen was hij al een afslag verder. Vaak vonden mensen zijn muziek te modern voor tijd en plaats. Onnavolgbaar.

Dachau blues those poor jews
Dachau blues those poor jews
Down in Dachau blues, down in Dachau blues
Still cryin' 'bout the burnin' back in world war two's
One mad man six million lose
Down in Dachau blues down in Dachau blues
Dachau blues, Dachau blues those poor jews
The world can't forget that misery
'n the young ones now beggin' the old ones please
t' stop bein' madmen
'fore they have t' tell their children
'bout the burnin' back in World War Three's
War One was balls 'n powder 'n blood 'n snow
War Two rained death 'n showers 'n skeletons
Danced 'n screamin' 'n dyin' in the ovens
Cough 'n smoke 'n dyin' by the dozens
Down in Dachau blues
Down in Dachau blues
Three little children with doves on their shoulders
Their eyes rolled back in ecstasy cryin'
Please old man stop this misery
They're countin' out the devil
With two fingers on their hands
Beggin' the Lord don't let the third one land
On World War Three
On World War Three

Tsja, niet echt het trefpunt van gezelligheid. Zet hier maar eens noten onder.

A Christmas Gift for You from Phil Spector moet maar even wachten.

4' 33''

'Hum me a few bars' vroeg Zappa in Helsinki aan het publiek halverwege de jaren zeventig toen hij vroeg om verzoeknummers tijdens het 'audience participation' deel van zijn concert. Het bleef te lang stil en ad rem als altijd kwalificeerde hij deze stilte als een John Cage compositie.

Op weg van keuken naar hal riep ik richting wederhelft of ze John Cage aan het uitvoeren waren. Ik wist dat de tv stond aan, maar hoorde geen geluid. Met dank aan Zappa herkende ik zonder voorinformatie 4' 33'' van John Cage.

Volgende week maandag bij wintergasten schijnt er weer een uitvoering op de buis te zien te zijn. Een betere?

Grinderman

Na een dag vol fysieke arbeid voor de zaak van mijn betere helft per pedes apostolorum op weg naar een treffen van mijn bralclub piept mijn mobiel. Of ik vanavond naar de Grinderman in de O'poort ga? Vriend Hans nodigt mij uit voor een concert dat niet in mijn systeem zit. Nick Cave met zijn hobbybandje in de stad hoe kan ik dat nou niet weten. Als de boomlange Australiër in je achtertuin concerteert kun je daar natuurlijk niet niet zijn.

Om klokslag half tien vindt de overdracht van kaarten plaats en is heer Cave al begonnen met zijn optreden. Het verschil met zijn Bad Seeds valt in de hal al op. Deze band klinkt compact, stompt en rockt. In de zaal oogt Cave voor zijn doen ontspannen en wordt de ene na de andere knieval richting publiek gemaakt.

Het pastorale geluid is bij het concept Grinderman niet of nauwelijks aanwezig of het moet zijn dat de 53 jarige Cave zich gedraagt als een hogepriester van de rock. Jonge bandjes kunnen nog een punt zuigen aan de tomeloze inzet en het klankdecorum dat de Grinderman laat zien en horen.

Grommend, brullend en huilend als een hongerige wolf baant Cave zich een weg door het concert en sluit waardig af met het ultieme prijsnummer Grinderman.

Ik heb nog een boekenbon. De titel is na vanavond bekend. Die andere 'Aanslag' heb ik al.