Trein II

Geen Nienoord of Madurodam, tijd voor het echte werk.

Trein

Na mijn succesvolle bezoek aan Oud Eik en Duin van woensdagavond wil ik het er eigenlijk niet meer over hebben. De zomergast van gisteren had het er bij herhaling over. Ik zag o.a. Het carnaval der rouwenden van Boudewijn Büch voorbijkomen. En alsof de duvel er mee speelt las ik vanochtend in de krant zowaar een artikel over één van mijn favoriete fotografen, Paul Fusco.

Büch reageert in zijn column op de manier waarop in dit land werd omgegaan met de dood van Pim Fortuyn. "Het toejuichen van een rouwstoet – ik kan er niet mee leven. De politiek moet weer gaan leven, maar de dood dient dood te blijven. Stil, verdrietig en ongelooflijk doodstil. Ik wil de vogels weer horen fluiten op de begraafplaats. Ik wil het geknisper van boekettencellofaan, het zingen van hitparadeliederen en het scanderen van slogans niet meer horen. Ik wil dat de dood terugkeert naar wat zij behoort te zijn: gruwelijk, onbegrijpelijk en afschuwelijk." Dit was zijn slotalinea.

De dood is het stilste levenslied, met de nadruk op stil en niet op lied.

Paul Fusco maakte voor Magnum ooit een fotoverslag van de tocht naar huis van de vermoorde broer van de vermoorde president die bijna president werd. U begrijpt natuurlijk direct dat het hier om Robert Kennedy gaat. De kist met zijn ontzielde lichaam maakte indertijd een tocht van New York naar Washington per trein. Fusco fotografeerde de vele mensen die zich langs het spoor hadden opgesteld om de presidentskandidaat de laatste eer te bewijzen. Een deel van dit werk hangt deze zomer in het uitvaartmuseum in Amsterdam.

Het nodige kun je zeggen over het tijdsbeeld en sociale karakter van de foto's. Toen ik dit werk een aantal jaren geleden voor het eerst zag was ik geroerd door de kracht. Snapshots zijn het zeker niet. Hier is een fotograaf aan het werk die duidelijk boven de materie staat. Het onderwerp zelf niet in beeld onderstreept dit.

Moet ik deze zomer naar het uitvaartmuseum. Ik dacht het niet. Onder de titel RFK Funeral Train is dit werk ooit prachtig uitgegeven.

Thuis op de bank in stilte. Meer mijn idee.

Take Root

Omdat het zo'n (G..)vergeten mooie band is. Over vier weken een film van deze Amerikaanse groep op het festival der Lage Landen. En niet te geloven een maand later in levende lijve op het podium van de O'poort in de Oetstad. Ik kan niet wachten.

Madurodam

Zoals u ziet is het hier fantastisch. In den vreemde begin je thuis te waarderen. Voor de foto hebben we d'r zin in. Die bril! Die moet en zal opblijven.

Hope

Nu Frank en Willemijn er niet zijn grijp ik mijn kans om vanavond kennis te maken met de buren. 's Middags mijn bezoek aangekondigd en keurig gevraagd of het goed was. 'Tot zonsondergang kan het altijd en wordt het later dan staat de kleine deur altijd open.' Ik kreeg zelfs een route en plattegrond. Hoewel Frank het er niet zo op heeft is mijn aandrang bij elk bezoek aan Den Haag erg groot. Eén keer zijn we samen op bezoek geweest. Was niet echt een doorslaand succes.

Het is flauw, ik geef het toe, maar begraafplaats Oud Eik en Duinen grenst bijna aan het huis van Frank en Willemijn. Een prachtig huis in de Vruchtenbuurt waar wij deze vakantie dankbaar gebruik van mogen maken. U begrijpt, de buren zijn voornamelijk dood. Angst voor roddel en achterklep is niet nodig.

Met hulp van de plattegrond kan ik eindelijk in alle rust de graven van een aantal bekende Nederlanders bezoeken. Vanwaar deze interesse? Laten we het maar houden op waarom wel Père-Lachaise in Parijs en niet één van Neerlands bekendste dodenakkers. De dood is tenslotte het stilste levenslied.

Wandelend tussen het graf van Abraham Kuyper en Willen Drees piept mijn mobiel. Een sms bericht van Frank en Willemijn uit het beloofde land met de mededeling dat ze dwalen door Hope in Arkansas.

Het begint te schemeren en begin mij in mijn eentje toch minder op m'n gemak te voelen.

God works in wondrous ways.

Paars+

Vanmiddag à la Donner op de fiets naar het Binnenhof. Het ijs smaakte goed. Servetjes lozen, vergeet het maar. 'In verband met de veiligheid staan hier geen prullenbakken.' Leg dat een kind maar eens uit.

We liepen langs de ingang van de Eerste Kamer, het Torentje en de entree van de Tweede Kamer. Hier stond een Mercedes met chauffeur klaar om een bewindspersoon te vervoeren. Het bleek om Cohen te gaan. We stelden onze Job voor te wachten om zijn naamgenoot te kunnen zien. Geen interesse. Hij wilde op zoek naar de Derde kamer. Helaas die bestaat niet. Leg dat een kind maar eens uit.

Het nieuws van de dag is dat Paars+ het niet gaat worden.

Politiek. Leg dat maar eens uit.

Een dagje naar het strand

Kijkduin. Zon, water en zand, een beproefde combinatie. Job en Lot hebben dan ook veel schik.

Langzaam neemt de waterlijn afstand van onze tijdelijke nederzetting. Een jongen neemt bezit van de ontstane ruimte en begint een gat te graven. In vergelijk met Job's eerdere graverij die ochtend blijft het water hier wel in staan. Job kijkt het met verbazing aan en begint na vijf minuten mee te graven. De jongen moet hier niet blij mee zijn. Door Job's hulp wordt het gat dat met mathematische precisie wordt gegraven zichtbaar geweld aangedaan. De jongen blijft wonder boven wonder geduldig en legt rustig uit dat hij de vorm graag wil behouden en als Job wil helpen hij volgens zijn plan moet graven. Job wordt het zich bewust en met het zweet op zijn voorhoofd neemt zijn taak gaandeweg de ochtend serieuzer en serieuzer.

Om één uur wordt de zon teveel. Tijd om te vertrekken. Job wordt gedwongen te stoppen. De afspraak om morgen elkaar weer te treffen en het gat te bekijken zorgt voor de aftocht.

Op weg naar de auto praat Job honderduit en weet te vertellen dat de jongen Thomas heet en al negen jaar oud is en dat hij op school wel eens wordt gepest vanwege zijn naam. Ze noemen hem dan Thomas de trein. 'Dat is niet leuk hé?'

Vloed had vannacht zijn werk gedaan, het gat was vanochtend onvindbaar. Job's nieuwe 'vriend' Thomas ook.

Geen probleem! Nando was vandaag de nieuwe vriend.